Aktualności


16.11.2022

Aktualności

Cybernetyczna wojna. W tej wojnie nie ma ani rannych żołnierzy, ani przelewu krwi. Ale jest groźniejsza niż jakakolwiek inna. Co nam zagraża w sieci? Jak państwo, firmy sektora publicznego i prywatny biznes mogą się zabezpieczyć i bronić przed cyberprzestępcami? Kto jest szybszy? W myśli, w technice, w organizacji, w edukacji – przestępcy, czy policja. Cyberprzestępczość to po prostu jest skrzydło cyberinnowacyjności. Niczym w tym przypadku nie różni się technika – różni się tylko i wyłącznie kierunek, interes i stosunek do prawa. Często także zaplecze, nie tylko organizacyjne, ale również polityczne. Ten drugi – wirtualny – świat cały czas ewoluuje i podlega procesom globalizacji. Eksperci od cyberbezpieczeństwa od dawna mówią, że jest to rzeczywistość poszerzająca otaczający nas świat. Ochrona tożsamości i problem jej kradzieży – to są problemy, z którymi się cały czas borykamy i które są niezwykle istotne. Powinniśmy podjąć działania mające na celu wyeliminowanie bądź ograniczenie kradzieży tożsamości, czyli podszywania się pod inne osoby. W ciągu ostatnich trzech lat najczęściej obserwowaliśmy ataki przy użyciu tak zwanych fałszywych bramek, czyli podszywaniem się pod agentów rozliczeniowych. Najczęstszym punktem wejścia było rozsyłanie do użytkowników SMS-ów zawierających prośbę o dopłatę. Musimy dbać o cyberhigienę i cyberodporność. Mamy cztery główne obszary na których ochronie powinniśmy się skupić, jak również obszary podniesienia tzw. cyberodporności. Zdefiniowaliśmy to jako główny cel strategii Cyberbezpieczeństwa RP na lata 2019-2024. Ten cel to podnoszenie poziomu odporności na ataki, jak również podniesienie poziomu ochrony informacji w systemach teleinformatycznych. Chodzi tu tak o systemy prywatne, administracji publicznej i systemy wojskowe. Zabezpieczeniem tożsamości np. przed cyberatakami ukierunkowanymi na jej kradzież w sieci może być zmiana haseł i stosowanie wraz z nimi innych równoległych sposobów uwierzytelniania. Dane powinny być chronione „szyfrowaniem ich oraz przechowywaniem w miejscach, które utrudniają wysoką dostępność” oraz poprzez stosowanie ich kopii zapasowych. W obszarze aplikacji pamiętać należy że „chodzi o to, żeby mieć świadomość, w jaki sposób korzystamy z aplikacji, na co się zgadzamy, instalując aplikację”. Generalnie rzecz ujmując mamy tu do czynienia przede wszystkim z kwestiami dostępności informacji. Ingerencja w tę sferę jest dokonywana poprzez zakłócanie funkcjonowania sieci. Kwestia dostawców wysokiego ryzyka dotyczy nie tylko poufności, ale także dostępności tych usług. Gdy instalujemy oprogramowanie od dostawcy, który nie zapewnia odpowiedniej jakości, może doprowadzić to do sytuacji w której utracimy dostęp do infrastruktury. O metodach wykradania danych, wojnie cybernetycznej i sposobach walki z cyberprzestępcami opowiada podczas wykładu online w ramach cyklu „Przybij piątkę nauce” dr inż. Mirosław Hajder, specjalista ds. cyberbezpieczeństwa.

https://www.youtube.com/watch?v=siAbalPfgAA

09.11.2022

Aktualności

W trosce o słuch seniora. Niektóre osoby starsze mają problem ze słuchem i nie zdają sobie z tego sprawy lub nie chcą się do tego przyznać. Co powinno zaalarmować i skłonić do jak najszybszego zapisania się na badania słuchu? W tym miejscu wymienić te najważniejsze symptomy: problem z rozmową przez telefon lub niechęć do takiej formy kontaktu; niechęć do rozmowy w gronie większym niż 2 osoby; częste proszenie o powtórzenie wypowiedzi; duża głośność telewizora; problem ze skupieniem się na rozmowie w hałaśliwym otoczeniu oraz problemy ze słuchaniem tego co mówią dzieci i kobiety – osoby o wysokim tonie głosu. Ubytek słuchu ma wiele postaci. Może wahać się od lekkiej utraty, w której dana osoba nie słyszy pewnych wysokich dźwięków, takich jak głosy kobiet i dzieci, do całkowitej utraty słuchu. Istnieją dwie kategorie ubytków słuchu:
Po pierwsze gdy dochodzi do uszkodzenia ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego. Ten rodzaj ubytku słuchu jest zwykle trwały i sposobem radzenia sobie z nim są przede wszystkim protezy w postaci aparatów słuchowych nazywamy go ubytkiem słuchu typu zmysłowo-nerwowego.
Po drugie gdy fale dźwiękowe nie mogą dotrzeć do ucha wewnętrznego. Przyczyną może być nagromadzenie woskowiny, płyn lub przebita błona bębenkowa. Leczenie lub zabieg chirurgiczny zwykle może przywrócić przewodzeniowy ubytek słuchu.
Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, doświadcza nagłej utraty słuchu typu zmysłowo-nerwowego, natychmiast udaj się do lekarza.Utrata słuchu związana z wiekiem, pojawia się stopniowo wraz z wiekiem. Jego przyczyną są zmiany w uchu wewnętrznym i nerwie słuchowym. Może utrudniać odbieranie głośnych dźwięków oraz ludzkiego głosu. Również powszechne u osób starszych jest to opisywane jako dzwonienie w uszach to tak zwane szumy w uszach które nawracają i mogą występować tylko w jednym uchu lub w obu. Mogą one być pierwszą oznaką utraty słuchu u osób starszych, ale mogą również oznaczać inne problemy zdrowotne – nadciśnienie lub alergie. Jednym z najczęstszych powodów pogarszającego się słuchu jest utrata słuchu z wiekiem. Jak zatrzymać słuch na dłużej? Niestety nie istnieją rozwiązania, które są w stanie zagwarantować, że słuch się nie pogorszy. Jeśli to nastąpiło, rozwiązaniem może być przekonanie bliskiej osoby starszej do skorzystania z aparatu słuchowego. Dzięki niemu będzie można bez przeszkód porozumiewać się z innymi. Odpowiednio dobrany aparat może też zapobiec dalszej degeneracji zmysłu słuchu. Aparaty słuchowe to elektroniczne, zasilane bateryjnie urządzenia, dzięki którym dźwięki stają się głośniejsze. Istnieje wiele rodzajów aparatów słuchowych. Przed zakupem aparatu słuchowego warto skorzystać z pomocy lekarza od słuchu oraz osoby przeszkolonej do ustawiania aparatów. Audiolog lub specjalista od aparatów słuchowych pokaże Ci, jak korzystać z Twojego aparatu słuchowego.

02.11.2022

Aktualności

Co wiemy o emeryturach. Wykład otwarty z pracownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych był okazją do przypomnienia zebranym od czego zależała emerytura na starych zasadach tj. dla osób urodzonych przed 1949 rokiem. Warunki jej otrzymania było osiągnięcie powszechnego wieku emerytalnego oraz 20-letni okres składkowy i nieskładkowy dla kobiet i 25-letni okres składkowy i nieskładkowy dla mężczyzn. Przypomniano że do obliczenia emerytury ubezpieczony mógł zdecydować jakie zarobki wybrać po pierwsze: 10 kolejnych lat z ostatnich 20 lat kalendarzowych lub 20 lat kalendarzowych z całego okresu ubezpieczenia.
Prelegentka poinformowała uczestników wykładu że od 1 stycznia 1999 r. obowiązuje nowy system emerytalny w którym każdy ubezpieczony ma swoje indywidualne konto, na którym zapisywane są składki. Emerytura na nowych zasadach to emerytura dla osób urodzonych po 1948 r. Aby ją otrzymać należy spełnić następujące warunki: osiągnięcie powszechnego wieku emerytalnego; odprowadzenie przynajmniej jednej składki na ubezpieczenie emerytalne; suma zwaloryzowanych składek emerytalnych; zwaloryzowany kapitał początkowy; składki zgromadzone na subkoncie (w tym OFE) oraz średnie dalsze trwanie życia.
Co oznacza suma zwaloryzowanych składek emerytalnych?
Składka emerytalna to 19,52% wynagrodzenia, jeżeli pracujesz na umowę o pracę. Składki są waloryzowane, aby nie straciły na swojej wartości. Emerytura minimalna wynosi 1338,44 zł brutto (od 01.03.2022 r.). Emerytura będzie podniesiona do minimalnej, jeżeli posiadasz minimalny wymagany staż: 20 lat – dla kobiet oraz 25 lat – dla mężczyzn.
Pamiętajmy że „STARE EMERYTURY” to system zdefiniowanego świadczenia, który ma małe powiązanie wysokości płaconej składki z wysokością emerytury, jej wysokość jest mało zróżnicowana, i cechuje się niewielką odpowiedzialnością ubezpieczonego.
Natomiast „NOWE EMERYTURY”: to system zdefiniowanej składki gdzie emeryt dostanie proporcjonalnie tyle, ile wpłacił, gdzie rosną różnice między wysokością emerytur oraz ubezpieczony powinien dbać, aby zgromadzić składki wystarczające na godziwą emeryturę.
System Ubezpieczeń Społecznych opiera się na solidaryzmie międzypokoleniowym. Oznacza to, że składki płacone dziś są od razu przekazywane emerytom. Natomiast na przyszłe emerytury płacić będą przyszłe pokolenia. Polskie społeczeństwo się starzeje. Z tego powodu coraz mniej pracowników płaci składki na coraz więcej emerytów. Może to oznaczać że czeka nas: podwyższenie składek; podwyższenie wieku emerytalnego; zmniejszenie świadczeń oraz zmiana modelu systemu emerytalnego, a więc również funkcjonowania całego państwa.

27.10.2022

Aktualności

Bezpieczeństwo Seniora. W sali wykładowej Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w dniu 26 października 2022 r. odbyło się spotkanie zorganizowane przy współpracy z Komenda Powiatową Policji w Sanoku. Spotkanie miało na celu zdiagnozowanie oczekiwań społeczeństwa w zakresie bezpieczeństwa seniorów. Podczas debaty, policjantki realizująca zdania z zakresu profilaktyki społecznej st. asp. Izabela Rowińska oraz Lidia Rakoczy wyjaśniły sposoby działania przestępców w stosunku do osób starszych oraz przekazały, jakich sytuacji należy unikać, aby nie stać się pokrzywdzonym czynem zabronionym. Głównymi tematami wykładu otwartego było: podniesienie poziomu bezpieczeństwa osób w podeszłym wieku; zmniejszenie strachu przed staniem się ofiarą przestępstwa; pobudzenie lokalnych społeczności do przeciwdziałania wszelkiego rodzaju zjawiskom patologicznym; ograniczenie skali przestępczości na szkodę osób starszych oraz poprawa świadomości prawno – wiktymologicznej osób starszych. (Wiktymologia – dziedzina kryminologii, zajmująca się ofiarami przestępstw oraz badaniem ich roli w genezie przestępstwa, zwłaszcza ustaleniem czynników tworzących podatność na stanie się ofiarą przestępstwa (predestynacja wiktymologiczna) oraz metod zapobiegania temu.) Obszernie omówiona została problematyka związana z: kradzieżami kieszonkowymi; kradzieżami torebki na tzw. „wyrwę”; oszustwami metodą na tzw. „wnuczka”; oszustwami na tzw. „administratora”, „gazownika”, „pracownika administracji” itp., oraz włamaniami do mieszkań lub domów.

10.10.2022

Aktualności

Jubileusz 5-lecia.W sobotę 8 października br., Brzozowski Uniwersytet Trzeciego Wieku świętował piątą rocznice swojego funkcjonowania.
Wspomniane Stowarzyszenie działa na polach: społecznym, edukacyjnym, kulturowym i szkoleniowym. Wspiera osoby starsze, umożliwiając im integrację, organizując dla nich aktywne spędzanie czasu oraz pomaga wspomnianej grupie osób w procesie adaptacji do szybko zmieniającego się świata. W sobotnim jubileuszu, który zorganizowano w sali gimnastycznej Liceum Ogólnokształcącego, udział wzięli m.in. burmistrz Brzozowa Szymon Stapiński oraz przedstawiciele miejscowych struktur samorządowych i kulturalnych, dr hab. Krystyna Leśniak-Moczuk prof. UR, dyrektor brzozowskiego I LO w im. Króla Kazimierza Wielkiego a zarazem przewodnicząca Rady Miejskiej w Brzozowie Dorota Kamińska oraz słuchacze, słuchaczki i zarząd brzozowskiego UTW na czele z prezes Ewą Toczek. Całość wydarzenia poprowadziła Agnieszka Wójcik. Członkowie Uniwersytetu zaprezentowali zgromadzonym bogaty program artystyczny, a zaproszeni goście w uroczystych przemowach, podkreślali znaczący wkład Uniwersytetu w rozwój naszej lokalnej społeczności. W uroczystym jubileuszu uczestniczył także prezes Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku bowiem Jubilat był swego czasu Filią Sanockiego UTW.

10.10.2022

Aktualności

7 października w Centrum Usług Senioralnych w Sanoku odbyło się szkolenie dla wolontariuszy zorganizowane przez Powiatowe Centrum Wolontariatu w Sanoku. Wolontariuszy – słuchaczy Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, uczniów szkół średnich, ich nauczycieli oraz wykładowców powitała prezes Czesława Kurasz, która przybliżyła historię sanockiego wolontariatu oraz zaprezentowała film nakręcony z okazji 20-lecia działalności Powiatowego Centrum Wolontariatu w Sanoku. Uczestnicy szkolenia wysłuchali wykładu Macieja Drwięgi, dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Sanoku na temat zagrożeń wynikających ze stosowania środków odurzających. Pan Marcin Patronik wyjaśnił na czym polega budowanie relacji wspierającej. Osoby chętne mogły porozmawiać indywidualnie z psychologiem. Wolontariusze wzięli również udział w kursie pierwszej pomocy przeprowadzonym przez dr. n. med. Krzysztofa Jakubowskiego oraz w zajęciach z samoobrony przygotowanych przez policjantów. Poznali też zasady BHP obowiązujące w pracy wolontariusza. Wykład poprowadziła dr Aneta Mielnik.

04.10.2022

Aktualności

Inaugurcja nowego roku akademickiego. 3 października 2022 Uczelnia Państwowa im. Jana Grodka w Sanoku oraz Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka zainaugurowały rok akademicki 2022/2023. Tradycyjnie uroczystość Roz-poczęło odśpiewanie hymnu państwowego oraz wysłuchanie przemówienia inaugu-racyjnego JM Rektora UP im. Jana Grodka w Sanoku dr. inż. Mateusza Kaczmarskiego, który podsumował ubiegły rok działalności uczelni i podzielił się planami na rozpoczynający się rok akademicki. Po wysłuchaniu Gaude Mater Polonia nastąpiła immatrykulacja przedstawicieli studentów wszystkich kierunków rozpoczynających naukę na uczelni. Wykład inauguracyjny pt.: „Finanse publiczne w okresie turbulencji” wygłosił prof. dr hab. Sebastian Skuza – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów, Generalny Inspektor Informacji Finansowej w Ministerstwie Finansów, a w latach 2017-2020 wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego.

01.10.2022

Aktualności

Jesienny redyk owiec. Sezonowy wypas owiec to bardzo ciężka praca, bowiem to nie tylko zarządzania gospodarstwem owiec. Od bacy wymagana jest rozległa wiedza, umiejętności, kondycja fizyczna, samodyscyplina i predyspozycje psychiczne. Kierdel owiec (w przeważającej liczbie stanowiących osobistą własność bacy Władysława Franosa) stanowi nieodłączny element krajobrazu bieszczadzkiej Osławicy. Nadmienić należy, że by zostać bacą należy posiadać wieloletnie doświadczenie, niezbędną wiedzę i umiejętności - od praktykanta po juhasa. Bacę cechuje życiowa mądrość rozwaga i wytrwałość. Wiosenny redyk – wyprowadzanie owiec na pastwiska odbywa się zwykle na początku maja natomiast powroty owiec z sezonowych pastwisk przypadają na okolice św. Michała. Dorocznym zwyczajem słuchacze Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku dnia 1 października 2022 r. wzięli udział w organizowanym na Terenia bacówki Władysława Franosa jesiennym redyku owiec zwanym również osodem.
Wydarzenie, jak co roku rozpoczęto nawoływaniem trąbity do przybycia owiec, które przepędzono z pastwiska do koszary i rozpoczęto osod. Następnie było powitanie gości przez bacę Władysława Franosa, poczęstunek bryndzą. W spotkaniu na pasterskim szlaku wzięli udział wojewodowie wołoscy, czyli zwierzchnicy społeczności pasterskiej Jednym z nich jest Paweł Królikowski z Komańczy, który jest wojewodą wołoskim na Bieszczady i Beskid Niski. Uczestnicy wydarzenia mieli możliwość wziąć udział w degustacja serów, pokazie tkactwa i wikliniarstwa, spacerze zielarskim, pokazie instrumentów pasterskich. Bardzo ciekawą i niezapomnianą była jak prawie, co roku konferansjerka prowadzona przez urodzonego w Nowym Targu aktora teatralnego i filmowego Stanisława Jaskułkę – posiadającego obszerną wiedzę na temat kultury wołoskiej i zwyczajów górali polskich. Oprawę muzyczna wydarzenia zapewniła kapela góralska, zespół „Karpatia” składający się z Bojków ukraińskich oraz Zespół Ludowy Senior.

15.09.2022

Aktualności

Na podstawie uchwały Sanockiej Rady Seniorów został w bieżącym roku zorganizowany konkurs na „Najpiękniejszy przydomowy ogród i balkon” dla Mieszkańców Miasta Sanoka oraz Powiatu Sanockiego, którego organizatorem był Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku, Powiatowe Centrum Wolontariatu oraz Sanocka Rada Seniorów. Patronat nad konkursem objęli Starosta Powiatu Sanockiego i Burmistrz Miasta Sanoka .W ramach konkursu do oceny zgłoszonych ogrodów powołana została komisja w składzie - Edyta Niemczyk, Anna Czaja, Anna Wolwowicz.
Wyżej wymieniona komisja dokonała wizytacji oraz oceny przyznając następującą ocenę punktową:
1.miejsce -p. Angelika Joniak
2.miejsce- p. Paulina Hydzik – Jajko
3.miejsce ex aequo - p. Grażyna Jajko i Artur Wójcik
Wyróżnienia Specjalne : Ryszarda Zadarko i Krystyna Kowalik
Wyróżnienia: Irena Sawa, Agata Gładysz oraz Aneta Chytła
Uroczyste zakończenie konkursu odbyło się w Sali Herbowej Urzędu Miasta Sanoka na które zostali zaproszeni włodarze miasta Sanoka, przedstawiciele organizatorów oraz uczestnicy w czasie uroczystości ogłoszono wyniki ,wręczono dyplomy oraz nagrody finansowe w formie bonów pieniężnych do realizacji we wskazanych sklepach ogrodniczych. Oprawę muzyczną zabezpieczyli uczniowie państwowej szkoły muzycznej w Sanoku.

28.06.2022

Aktualności

Nieformalna grupa w składzie: Irena Pańko, Stanisława Sawicka oraz Anetta Przystasz nosząca nazwę „Solidarni z Ukrainą” której patronem jest Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku realizować będzie w bieżącym roku w ramach Projektu „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne 2021 – 2023” (wg ścieżki IV – mikrodotacje branżowe) Inicjatywę – „Seniorzy dla uchodźców z Ukrainy”. Na realizację zadania przyznano dotację w kwocie: 6 000,00 zł (słownie złotych: sześć tysięcy 00/100)
Projekt sfinansowano przez Narodowy Instytut Wolności ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich NOWEFIO na lata 2021 - 2030
Wojewódzkimi Operatorami projektu są: Fundacja Fundusz Lokalny SMK, LGD Stowarzyszenie „Partnerstwo dla Ziemi Niżańskiej”, Stowarzyszanie LGD „TRYGON-Rozwój i Innowacja”, Fundacja Przestrzeń Lokalna.”

23.06.2022

Aktualności

W dniu 22 czerwca 2022 r. przeprowadzono Konferencję “SoVo – dostępne radio internetowe” – jak podnosimy kompetencje cyfrowe osób dorosłych ze szczególnymi potrzebami”.

15.04.2022

Aktualności

W ramach otwartego konkursu ofert Narodowego Instytutu Wolności na realizację w 2022 roku ze środków Funduszu Wspierania Organizacji Pożytku Publicznego zadania publicznego dotyczącego Wzrostu Kompetencji lub Wzmocnienia Infrastruktury Organizacji Pożytku Publicznego Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku otrzymał dotację w kwocie: 9 190,70 zł. (słownie złotych: dziewięć tysięcy sto dziewięćdziesiąt 70/100) na realizację zadania publicznego pt. Wzmocnienie sprzętowe Organizacji Pożytku Publicznego.
Realizując powyższe zadanie zakupiono na potrzeby Stowarzyszenia następujące sprzęty:
Projektor, ekran, mikrofony bezprzewodowe, rollap, warnik, szklane kubki, podgrzewacz wody, drukarkę dwustronną, bindownicę oraz laminator.

03.03.2022

Aktualności

08.12.2021

Aktualności

Dwadzieścia lat swojego istnienia obchodzi Powiatowe Centrum Wolontariatu (PCW) w Sanoku. Było pierwszym stowarzyszeniem wolontariackim, jakie powstało w województwie podkarpackim Z tej okazji w auli Uczelni Państwowej odbyła się wielka Gala, będąca doskonałą okazją, aby pochylić głowy i uścisnąć serdecznie tych, którzy kiedyś ubogacili Sanok wolontariatem i do dziś w nim są. To był wielki dzień, jeden z piękniejszych w roku. Jubileusz XX-lecia obchodzili ludzie skupieni wokół wyjątkowej idei, której na imię „wolontariat”. Wolontariusze to szczególni ludzie, gdyż każdego dnia zmieniają świat na lepszy. I łączy ich wspólny cel: pomoc potrzebującym. To wspaniale, że tak wielu ludzi działa w wolontariacie. Szczególną rolę spełnia wolontariat w środowisku szkolnym, będąc ważnym elementem w realizacji procesu wychowawczego. W ciągu osiemnastu lat nasze szkolne koło wypracowało wiele wspaniałych rzeczy, przewinęło się przez nie kilkuset młodych ludzi. Siedmiokrotnie nasi uczniowie zdobywali zaszczytny tytuł „wolontariusza roku”. Jesteście wyjątkowi. Dziękuję, że jesteście! - powiedziała Renata Gromek dyrektor Zespołu Szkół nr 1 w Sanoku występująca w roli gospodarza Gali. Tradycją jest, że podczas dorocznych uroczystości Dnia Wolontariusza, każde koło, a jest ich skupionych w Centrum dziewięć, pełni funkcję gospodarza. Tym razem zaszczyt ten przypadł wolontariuszom Ekonomika, w którym utworzone zostało pierwsze szkolne koło sanockiego Centrum. O muzyczną oprawę Gali zadbali sami wolontariusze ze szkolnych kół oraz przyjaciele Jubilata. Zasłużone oklaski i słodycze zbierali soliści i zespoły muzyczno-wokalne Zespołu Szkół Nr 1 i II Liceum Ogólnokształcącego, tancerze ze Środowiskowego Domu Samopomocy w Wolicy oraz artyści Warsztatów Terapii Zajęciowej w Sanoku. Dużo wrażeń estetycznych dostarczyły akrobatyczne popisy Konstancji Iwańczyk, wielokrotnej mistrzyni Polski i medalistki Mistrzostw Świata w stylu Fitness. Dorównywali artystom prowadzący Galę Artur Andrus oraz Wojciech Pajestka. Ich występ niewątpliwie dodał blasku Gali, co docenili organizatorzy.

08.12.2021

Aktualności

W dniu 8 grudnia 2021 r. w „Centrum Usług Senioralnych im. Błogosławionego Kardynała Stefana Wyszyńskiego” przy ulicy Kościelnej przeprowadzona została Debata Oksfordzka w ramach projektu jakie realizuje Fundacja Bieszczadzka dotyczącego wolontariatu długoterminowego na terenie całego Województwa Podkarpackiego. Partnerami przy realizacji tego projektu są; Bieszczadzki Uniwersytet Ludowego z siedzibą w Sanoku, Fundacja Bieszczadzka z siedzibą w Ustrzykach Dolnych raz Lokalną Grupą „Działania dla ziemi Niżańskiej” w Nisku. Celem projektu jest rozwój idei wolontariatu długoterminowego, czyli realizowanie zadań w dłuższym okresie. Projekt skierowany jest do wolontariuszy, do koordynatorów wolontariatu oraz do poszczególnych organizacji i instytucji wspierających wolontariat. Tematem przewodnim przeprowadzone debaty był „Wolontariat Seniorów – szansą na przedłużenie aktywności zawodowej". Organizatorem debaty był prezes Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku Andrzej Pańko przy współudziale kierownictwa Centrum tj. dyrektora Piotra Kobiałki oraz Anny Smarzewskiej. W debacie udział wzięli: Ewa Sieradzka dyrektor Centrum Usług Społecznych w Bukowsku, Małgorzata Cisek-Kozieł reprezentująca Akademię 50+ przy Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, Leszek Puchała dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku oraz Sławomir Woźniak kierownik sanockiego Biura Wystaw Artystycznych. Moderatorem debaty była Edyta Salników reprezentująca Bieszczadzki Uniwersytet Ludowy. Fundację Bieszczadzką reprezentowała Lucyna Sobańska. Osoby biorące udział w debacie swoje wystąpienia skoncentrowały na wolontariacie działającym wśród seniorów ze szczególnych uwzględnieniem szeroko pojętej kultury. W debacie licznie reprezentowani byli uczestnicy zajęć organizowanych dla Seniorów przez oba domy Caritas Archidiecezji Przemyskiej działające na terenie Sanoka.

04.12.2021

Aktualności

4 grudnia 2021 r. podczas V Podkarpackiego Forum Obywatelskiego uroczyście ogłosiliśmy wyniki w ramach konkursów: Wolontariusz Roku 2021 Korpusu Solidarności oraz Regionalny Koordynator Roku 2021 Korpusu Solidarności dla Województwa Podkarpackiego. Celem konkursów jest promocja wolontariatu i organizacji wolontariatu długoterminowego. Wręczenia wyróżnień dokonali Ewa Draus - Wicemarszałek Województwa Podkarpackiego oraz Wojciech Kaczmarczyk - Dyrektor NIW – CRSO. Tytuł Regionalnego Wolontariusza Roku 2021 Korpusu Solidarności otrzymała Iwona Czarnota ze Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Gminy Chmielnik. Wyróżnienie otrzymał Zbigniew Chmielowski z Uczniowskiego Klubu Sportowego Krzemień w Ustrzykach Dolnych. Tytuł Regionalnego Koordynatora Roku 2021 Korpusu Solidarności otrzymała Dorota Głazowska Krzywdzik - prezes Stowarzyszenia Miłośników Olszanicy i Okolic. Wyróżnienie otrzymali: Andrzej Pańko - prezes Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Jana Grodka oraz Jakub Kasprzyk - członek zarządu Koło Gospodyń Wiejskich w Rudawce. Twórcą statuetek jest PePesza Ceramik. Wszystkim nagrodzonym serdecznie gratulujemy! Konkursy zostały przeprowadzone w ramach Podkarpackiego Korpusu Solidarności realizowanego w ramach Programu Wspierania i Rozwoju Wolontariatu Długoterminowego na lata 2018 – 2030 realizowanego przez Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Regionalnym partnerem jest Fundacja Bieszczadzka (Lider zadania), Bieszczadzki Uniwersytet Ludowy (Partner zadania) oraz Lokalna Grupa Działania Stowarzyszenie "Partnerstwo dla Ziemi Niżańskiej" (Partner zadania) Organizatorem V Podkarpackiego Forum Obywatelskiego był Marszałek Województwa Podkarpackiego wraz z Radą Działalności Pożytku Publicznego Województwa Podkarpackiego.

30.11.2021

Aktualności

Wyjazd sanockich Seniorów do Ośrodka Wypoczynkowego Caritas Rajskie. Ten dwudniowy wyjazd można powiedzieć że był pokłosiem wspólnego Wieczorka Andrzej-kowego w nowo otwartym Centrum Usług Senioralnych im. błogosławionego Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Organizację tego wyjazdu zorganizował sanocki Caritas na wniosek dyrektora Piotra Kobiałki. Ośrodek Caritas w miejscowości Rajskie, gdzie mieści się Centrum Wolontariatu Archidiecezji Przemyskiej, położony jest w Parku Krajobrazowym Doliny Sanu, który jest otuliną Bieszczadzkiego Parku Narodowego. To czarujące miejsce otaczają pasma górskie pełne malowniczych szlaków turystycznych, a u podnóża ośrodka rozciąga się zatoka Rajskie, gdzie ma swój początek przepiękne Jezioro Solińskie. Uczestnicy wyjazdu reprezentujący Kluby Seniora przy Osiedlowych Domach Kultury Sanockiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Puchatek” i „Gagatek” oraz Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku mieli możliwość zapoznania się z przepiękną okolicą podczas indywidualnych spacerów (pełni sił po spożyciu smacznych posiłków sporządzonych przez obsługę miejscowej kuchni). W godzinach wieczornych wycieczkowiczom zorganizowano pokazy filmowe i wieczorki taneczne. Wszyscy uczestnicy wyjazdu po powrocie do Sanoka byli bardzo zadowoleni z pobytu w tym ośrodku. Dziękujemy Caritasowi z umożliwienie Seniorom sanocki wspaniałego wypoczynku.

25.11.2021

Aktualności

Spotkanie z przedstawicielkami Komendy Powiatowej Policji w Sanoku tj. Izabelą Rowińską oraz Lidią Rakoczy było ostatnim spotkaniem w ramach inicjatywy Podniesienie kompetencji niezbędnych do podjęcia aktywności w obszarze stanowienia prawa realizowanej przez Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku w okresie od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r. dofinansowanej w ramach Projektu „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne 2021-2023”. Tematem tego otwartego spotkania było "Bezpieczeństwo mieszkańców". Panie w sposób szczegółowy omówiły wdrożone ostatnio zmiany w przepisach o ruchu drogowym oraz niebezpieczeństwa jakie czekają na użytkowników Internetu.

24.11.2021

Aktualności

24.11.2021 r. Relacja ze spotkania Porozumienia Podkarpackich UTW oraz Jubileuszu 10-lecia Akademii 50+ Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania Spotkanie Porozumienia Podkarpackich UTW odbyło się z inicjatywy Małgorzaty Cisek-Kozieł, członkini Samorządu Akademii 50+, przy okazji obchodów 10-lecia istnienia Akademii. Miejscem spotkania była sala wykładowa w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie przy ul. Sucharskiego 2. Celem było omówienie trudnej sytuacji seniorów w czasie pandemii oraz podzielenie się informacjami, jakie działania były podejmowane w poszczególnych Podkarpackich UTW, aby temu zapobiec. W spotkaniu uczestniczyło 20 osób z dziewięciu UTW z następujących miejscowości: Łańcut, Dębica, Stalowa Wola, Jasło, Dukla, Sanok – (reprezentowali Janina i Wiktor Karwieńczowie) oraz 3 organizacje z Rzeszowa. Z ramienia UTW-UR i Stowarzyszenia Przyjaciół UTW w Rzeszowie uczestniczyły następujące osoby: Danuta Kamieniecka-Przywara, Bernadetta Nowicka-Lassota, Jan Ziąbek i Dorota Kieś.
Po powitaniu gości Małgorzata Cisek-Kozieł przekazała głos Danucie Kamienieckiej -Przywara, która przypomniała o powołaniu Porozu-mienia Podkarpackich UTW w roku 2014 na konferencji w Urzędzie Marszałkowskim oraz o wspólnych działaniach. Poprosiła kolejno wszystkich uczestników o przedsta-wienie się i informację, jaki UTW reprezentują. Następnie przedstawiła sylwetkę dr Magdaleny Rosochackiej-Grzymak, członkini Zarządu Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”, socjolożki w Instytucie Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, która zaprezentowała online wyniki raportu przeprowadzonego w ramach projektu „ZOOM na UTW w czasach pandemii”. Były to badania na grupie 10 liderek i 10 słuchaczek UTW z różnych regionów Polski. Analizie poddano następujące problemy: samopoczucie liderek i słuchaczek, kondycję i dobrostan wspólnoty słuchaczy, funkcjonowanie i ofertę edukacyjną UTW, działania samopomocowe w środowisku, sytuację finansową (możliwości pozyskiwania środków oraz składek), relacje z otoczeniem społecznym oraz wizje przyszłego rozwoju i przeobrażeń UTW.

18.11.2021

Aktualności

Parafia greckokatolicka p.w. Opieki Najświętszej Marii Panny w Komańczy; Świątynia została wybudowana w 1988. Jest konstrukcji drewniano-murowanej. Na wcześniej zbudowanej kamiennej podmurówce umieszczona jest wierna kopia drewnianej cerkwi ze wsi Dudyńce koło Sanoka. Jest to pierwsza greckokatolicka cerkiew konsekrowana po 1945 cerkiew w Polsce. W bocznym ołtarzu, uwagę przyciąga cudowna ikona Madonny z Dzieciątkiem, dziś często nazywana ikoną Matki Boskiej Komanieckiej.

18.11.2021

Aktualności

Bernardyni Zakon Braci Mniejszych. Założyciel: św. Franciszek z Asyżu
Strój zakonny - Brązowy habit z kapturem, przepasany białym sznurem z trzema węzłami, oznaczającymi trzy śluby zakonne: posłuszeństwo, ubóstwo i czystość. Hasło: POKÓJ I DOBRO!
Historia Zakonu
Bernardyni – zwyczajowa nazwa Prowincji Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Polsce. Źródłem tej nazwy zwyczajowej jest wezwanie pierwszego klasztoru: św. Bernardyna ze Sieny w Krakowie. W tym znaczeniu jest ona rozumiana na terenach Polski wchodzących w latach 1454–1795 w skład I Rzeczypospolitej, czyli w Polsce, na Litwie, Ukrainie, Łotwie i Białorusi. Poza Polską nazwa „bernardyni” jest odnoszona często do cystersów lub kongregacji sióstr cystersek z Esquermes. Źródłem tej nazwy jest imię św. Bernarda z Clairvaux – jednego z pierwszych cystersów
Jan z Dukli Wg legendy św. Jan objawił się we śnie Marii Amelii, właścicielce Dukli i polecił jej wybudować w miejscu swojej pustelni kaplicę. Pierwszy budynek powstał w 1769 r., obecny wybudowany został w latach 1906-1908. Poniżej kaplicy znajduje się źródełko z wodą, w lesie ustawiono stacje drogi krzyżowej. Podczas dwudziestoletniego pobytu u bernardynów był u nich gorliwym kaznodzieją i spowiednikiem. Nie zaprzestał tej pracy nawet w starszym wieku, pomimo utraty wzroku i choroby nóg. Był dla braci przykładem cierpliwości w cierpieniu, przestrzeganiu porządku dnia w klasztorze, wspólnego brewiarza i śpiewania Godzinek o Najświętszej Maryi Pannie.
Święty Jan urodził się w Dukli k. Krosna ok. 1414 r. w rodzinie mieszczańskiej Dźwigów, w domu przy ul. Kaczyniec, na tzw. Wyższym Przedmieściu. Uczył się zapewne w miejscowej szkole parafialnej albo w pobliskim Krośnie. Tradycja o jego studiach w Krakowie powstała dopiero w drugiej połowie XVII wieku. Na podobnym przekazie tradycji, ale z wieku XVI opiera się informacja o jego życiu pustelniczym w pobliskim lesie, w grocie skalnej Zaśpit, niedaleko Góry Cergowej. W latach 30. XV wieku wstąpił do klasztoru Franciszkanów Konwentualnych w Krośnie. W klasztorach Franciszkanów w Krośnie i we Lwowie przebywał ponad 25 lat. Wyróżniał się zaletami umysłu i serca - był kapłanem roztropnym i wykształconym, znał dobrze teologię i oprócz polskiego dobrze władał językiem niemieckim. Kilka razy mianowano go gwardianem klasztorów, a następnie kustoszem części prowincji zakonnej, tzw. Kustodii Ruskiej Franciszkanów z siedzibą we Lwowie. Około 1461 r. był kaznodzieją niemieckiej mniejszości we Lwowie przy kościele szpitalnym Świętego Ducha. Jako były rządca kustodii i doświadczony zakonnik poparł swoim podpisem decyzję o zmniejszeniu ciężarów mieszkańcom wsi Czyżki koło Lwowa. Ważną datą w jego życiu zakonnym był rok 1463, kiedy to opuścił klasztor Franciszkanów Konwentualnych i wstąpił do ściślejszej formacji w swoim Zakonie Braci Mniejszych - do klasztoru Bernardynów pw. św. Andrzeja we Lwowie.

18.11.2021

Aktualności

Kościół św. Marii Magdaleny w Dukli z XVIII w. – perła rokoko. Kościół istniał już w XV w. Prawie niezmieniony wygląd do obecnych czasów, zawdzięczamy Jerzemu Mniszchowi i jego żonie Marii Amalii – przebudowa świątyni miała miejsce w latach 1764-1765. Wielokrotnie niszczony, w tym w 1944 r. Remontowany w 1954, w 1964-1965, a gruntownie odrestaurowany w latach 1999 – 2005.
Kościół farny jest wzniesiony w stylu późnobarokowym o dwóch symetrycznych kaplicach eliptycznych z kopułami i wolno stojącą dzwonnicą. Świątynia posiada cenne wyposażenie wnętrz w stylu rokoko i niezwykły nagrobek Marii Amalii z Brűhlów Mniszchowej.
Z zewnątrz skromna i prosta budowa, która zaskakuje przepychem wnętrz, subtelnością detali i doskonałością ogólnej kompozycji. Wszystko jest lekkie, jasne i wytworne. Ołtarze zaludniają roztańczone postacie, bardziej przypominające teatralnych aktorów niż świętych i męczen-ników. Rzeźby przy ołtarzu dłuta Jana Obrockiego ze Lwowa są ucieleśnieniem czterech cnót: Miłości, Nadziei, Wiary i Pokuty. W ołtarzu głównym znajduje się obraz pokutującej Marii Magdaleny. Jest to wierna kopia oryginału pędzla Pompeo Girolanio Batoniego, zniszczonego w 1944 r. Kopię wykonał artysta malarz Stanisław Jakubczyk. Na uwagę zasługuje również piękne tabernakulum. Iluzjonistyczne polichromie na sklepieniu przedstawiają sceny z życia i śmierć patronki kościoła. W nawie można również podziwiać ołtarze i konfesjonały, a także ambonę z rzeźbami czterech ewangelistów i chór muzyczny. Na ścianach piękne rokokowe zacheuszki i stacje drogi krzyżowej na lustrach. W przedsionku znajduje się kolejne dzieło Jana Obrockiego – grobowiec Franciszka Stadnickiego wykonany z czarnego marmuru. Najpiękniejszy i najcenniejszy zabytek dukielskiej fary znajduje się w jednej z bliźniaczych kaplic bocznych, których drzwi zostały wykonane z kutego i trybowanego żelaza przez drezdeńskich kowali-artystów. Jest to grobowiec Marii Amalii Mniszchowej, wyrzeźbiony z różowego i czarnego marmuru w 1773 roku przez Jana Obrockiego. Monument ten jest kwintesencją kultury rokoka. Marmurowa postać młodej, pięknej i eleganckiej kobiety jest tak pełna życia! Maria Amalia wygląda jakby zapadła w krótką drzemkę. Wydaje się, że za kilka minut powróci do przerwanej lektury lub też zaraz wstanie i szeleszcząc falbanami sukni podąży na bal.

18.11.2021

Aktualności

Jaśliska królewskie miasto w Beskidzie Niskim. Niegdyś tętniące życiem miasto z siecią piwnic wypełnionych winem, z tłumem kupców i handlarzy przemierzających Trakt Węgierski. Dzisiaj to spokojna wioska, dzięki pozostałej z dawnych czasów zabudowie sprawiająca wrażenie, że czas się tutaj zatrzymał i płynie znacznie spokojniej niż w okolicy. W XVI wieku pod Jaśliskami wybudowano spore piwnice pod całym ówczesnym miastem. Piwnice dzięki temu, że stały się składami wina, przyczyniły się do sporego zasilenia funduszu kasy miejskiej. Stało się tak, bowiem kupcy węgierscy ( którzy jako jedyni dostali od króla polskiego prawo przywożenia wina) musieli płacić opłatę, tzw. składowe, zaś polscy kupcy, odbierający wino z piwnic, płacili kolejną opłatę, tzw. czopowe. I tak za jeden produkt, obowiązkowo przechowywany w piwnicach ( nie było możliwości przewiezienia wina bezpośrednio, bez składowania) wpływały podwójnie pieniądze. Jak spory był to handel niech świadczy fakt, iż w XVII wieku w piwnicach przechowywano około tysiąca beczek z winem. Drewniana zabudowa – najstarsze budynki o konstrukcji przysłupowej z ok. połowy XIX wieku, zachowały się w zachodniej pierzei Rynku. Pod niektórymi posesjami przy rynku przetrwały do dziś XVI-wieczne piwnice do przechowywania wina. Przykłady dawnej, drewnianej zabudowy małomiasteczkowej odnaleźć można również przy ul. Węgierskiej oraz ul. Wolańskiej. Powstały one pod koniec XIX w. oraz na początku XX wieku i nawiązują w konstrukcji, bryle oraz detalu architektonicznym do przyrynkowych budyn-ków z połowy XIX w.
W Jaśliskach powstało Muzeum Regionalne – „Kuźnia Tradycji”. To zabytkowy dom w centrum dawnego miasteczka, obok kościoła. Są tam m.in. zabytkowe meble, sprzęt gospodarstwa domowego i wyposażenie warsztatów – stolarskiego i kamieniarskiego. Z tych rzemiosł przed laty słynęły Jaśliska. Poddasze zamieniono na salę wystawową w której znaleźć można m.in. zdjęcia dawnej zabudowy, ważne dokumenty wspomnienie sławnych mieszkańców i ekspozycję związaną z miejscową placówką Straży Granicznej sprzed II wojny światowej.

18.11.2021

Aktualności

W dniu dzisiejszym odbyło się kolejne spotkanie w ramach realizacji inicjatywy „Podniesienie kompetencji niezbędnych do podjęcia aktywności w obszarze stanowienia prawa realizowanej przez Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku w okresie od 1 września 2021 r. do 30 listopada 2021 r. dofinansowanej w ramach Projektu „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne 2021-2023”. Tematem dzisiejszego spotkania była "Hierarchia i system źródeł prawa w Polsce", czyli jak czytać przepisy i jak włączyć się w proces tworzenia, czyli udział w opiniowaniu dokumentów strategicznych dla gminy, miasta, działania na rzecz osób starszych". Generalnie rzecz ujmując program szkolenie objął zagadnienie dialogu społecznego na poziomie lokalnym i szczeblu krajowym. Zajęcia prowadzone były przez kompetentnego prawnika. Elementami programu szkoleniowego była: ścieżka legislacyjna aktów prawnych na poziomie centralnym i samorządowym oraz proces stanowienia prawa, możliwość i formy udziału obywatelskiego; zastosowanie cyfrowych rozwiązań w zakresie efektywności udziału obywatelskiego w procesie stanowienia prawa; przykłady udziału w konsultacjach społecznych; zasady kultury komunikacji w konsultacjach społecznych i procesie stanowienia prawa.

17.11.2021

Aktualności

Andrzejkowa zabawa seniorów na Posadzie - Na dobrą zabawę nigdy nie jest za późno – przekonali się o tym seniorzy, którzy wzięli udział w zabawie andrzejkowej w Centrum Usług Senioralnych w Sanoku. Były scenki kabaretowe, śpiewy oraz tańce. 17 listopada w Centrum Usług Senioralnych im. Błogosławionego Kardynała Stefana Wyszyńskiego przy ul. Kościelnej odbyła się po raz pierwszy zabawa andrzejkowa. Głównym organizatorem tego przedsięwzięcia była Sanocka Rada Seniorów. Współorganizatorami: Caritas, Osiedlowy Dom Kultury „Puchatek” i „Gagatek”, Urząd Miasta Sanoka oraz Uniwersytet Trzeciego Wieku. Gości powitał Piotr Kobiałka, dyrektor DPS „Światło Nadziei” oraz Andrzej Pańko, przewodniczący Sanockiej Rady Seniorów. Centrum Usług Senioralnych zostało otwarte końcem września. Jego celem jest poprawa dostępności i jakości oferty usług społecznych dla osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem z powodu niepełnosprawności, choroby lub starszego wieku. – Na jednym z ostatnich posiedzeń Sanockiej Rady Seniorów zapadła decyzja o integracji sanockiego seniorskiego społeczeństwa. Ustalono wówczas, że najbliższą imprezą, jaką będziemy organizować, będzie właśnie zabawa andrzejkowa. Udało nam się zrealizować nasze plany i dziś możemy się wspólnie bawić – powiedział Andrzej Pańko. Przewodniczący Sanockiej Rady Seniorów podkreślił, że z pewnością nie będzie to pierwsze tego typu spotkanie, bowiem planowane są kolejne. Seniorów odwiedził burmistrz Tomasz Matuszewski wraz ze swoim zastępcą Grzegorzem Korneckim. Seniorzy w naszym mieście stanowią bardzo aktywną grupę, działającą w różnych dziedzinach. Efektem ich działań są różne przedsięwzięcia. Dzięki Caritas Archidiecezji Przemyskiej, z którą współpracowało miasto Sanok możemy spotkać się w nowo wyremontowanym budynku. W Sanoku jest coraz więcej seniorów. Grupa seniorska stanowi ponad 10 tys. osób – powiedział burmistrz. Tomasz Matuszewski zaznaczył, że miasto w tym roku przeznaczy wiele środków na realizację działań podejmowanych przez Sanocką Radę Seniorów. Seniorzy będą mieli wpływ na podejmowane decyzje i realizację wielu przedsięwzięć. Seniorzy z Klubu Osiedlowego „Puchatek” zaprezentowali zabawne skecze, zaś seniorzy z „Gagatka” zaprosili wszystkich do wspólnego śpiewania. Wszyscy doskonale bawili się podczas wspólnej zabawy. Dla seniorów bardzo ważna jest integracja, możliwość poznania nowych ludzi oraz rozwijanie swoich pasji, których im przecież nie brakuje. dcz (napisał Tygodnik Sanocki)

11.11.2021

Aktualności

Pierwszym spotkaniem w ramach inicjatywy dofinansowanej przez „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne 2021-2023” obejmującej tematykę : Podniesienia kompetencji niezbędnych do podjęcia aktywności w obszarze stanowienia prawa był wykład otwarty przeprowadzony przez mgr inż. Piotra Kutiaka. Temat tego spotkania to .: "Prawa obywatela a ekologia", czyli zmierzenie się z zagadnieniami gospodarki odpadami, "Programem ochrony środowiska dla gminy miasta Sanoka na lata 2018-2021 z perspektywą na 2022 - 2025. Uczestnicy spotkania dowiedzieli się że Gminny program ochrony środowiska jest dokumentem planowania strategicznego o charakterze doradczym, wspomagającym procesy decyzyjne i aktywne zarządzanie środowiskiem. Umożliwia podjęcie zintegrowanych działań na terenie gminy w celu zapewnienia mieszkańcom bezpieczeństwa ekologicznego i stałej poprawy warunków życia, chroniąc przy tym stan zasobów przyrodniczych i kulturowych. Zadaniem gminnego programu ochrony środowiska jest wskazanie sposobu realizacji polityki ochrony środowiska na terenie gminy, poprzez wyznaczenie głównych celów strategicznych dla poszczególnych komponentów środowiska (tzw. obszarów interwencji) oraz wynikających z nich priorytetów - tzw. kierunków interwencji oraz szczegółowych zadań krótkoterminowych, wraz z uzasadnieniem ich wyboru, harmonogramem działań naprawczych, wskazaniem sposobu ich monitorowania oraz podaniem źródeł pozyskiwania środków finansowych niezbędnych do osiągnięcia założonych celów.

28.09.2021

Aktualności

Uroczystego otwarcia Centrum Usług Senioralnych przy ul. Kościelnej w Sanoku dokonał w dniu 20 września br. abp Adam Szal Metropolita Przemyski, który poświęcił obiekt. W uroczystości wzięło udział wielu oficjeli oraz mieszkańcy Domu Pomocy. Dzienny Dom Pobytu dla Seniora na sanockiej Posadzie (dawny Dom Kultury) zyskał nowy wygląd oraz nową nazwę Centrum Usług Senioralnych im. Błogosławionego Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Caritas Archidiecezji Przemyskiej podjął się rewitalizacji Domu Kultury na cele działalności społecznej, opiekuńczej i wychowawczej wraz z zagospodarowaniem terenu wokół obiektu. W ramach prac budynek został przebudowany i rozbudowany. Wyposażono pomieszczenia kuchni, świetlicy integracyjnej, szatni, recepcji, sali widowiskowej, sceny, toalet z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych, pomieszczeń związanych z opieką nad osobami niepełnosprawnymi oraz w salach do zajęć rehabilitacyjnych. Dzięki tej placówce na terenie Sanoka zostały utworzone miejsca pobytu dziennego dla osób niesamodzielnych. Osoby starsze podczas pobytu oprócz dziennej opieki otrzymają możliwość uczestnictwa w różnego rodzaju zajęciach aktywizujących umożliwiających aktywne spędzenie wolnego czasu, jak również ich integrację społeczną. Osoby te, dzięki zajęciom na nowo odzyskają chęć i potrzebę działania, bycia aktywnym i potrzebnym. Projekt ma za zadanie objąć osoby niesamodzielne usługami opiekuńczymi oraz specjalistycznymi. W otwarciu tej placówki udział wzięli również słuchacze Sanockiego Uniwersytetu.

20.09.2021

Aktualności

Sanocki skansen w dniach 11 i 12 września br. był świadkiem wydarzenia kulturalnego pt. „Bojkowskie płaje” (realizowane jako zadanie w ramach projektu „Bojkowskie płaje w Bieszczadach” dofinansowanego z budżetu Województwa Podkarpackiego) którego organizatorem był Bieszczadzki Uniwersytet Ludowy (Sanocki UTW jest jego członkiem założycielem) oraz Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Patronat sprawowali Burmistrz Miasta Sanoka oraz Starosta Sanocki. W ramach tego wydarzenia przeprowadzono m.in. Warsztat tworzenia tradycyjnych elementów stroju bojkowskiego oraz Warsztat tworzenie biżuterii i ozdób bojkowskich poprowadziła Marianna Jara. Sposoby wytwarzania tradycyjnych instrumentów bojkowskich: drumla, trombita, sopiłka pasterska, okaryna bojkowska, róg bawoli itp. przedstawił Józef Sowa. Architekturę na Borkowszczyźnie gospodarstwo, pasterstwo, cerkiew omówił Marcin Krowiak natomiast Bojkowszczyzna w fotografii Romana Rainfussa – Hubert Ossadnik. Ciekawe opowieści o symbolice i mitologii Bojkowszczyzny przedstawiła Olga Solarz. Uczestnicy wydarzenia podczas wycieczki prowadzonej przez Piotra Kutiaka mieli okazję poznać przyrodę Bojkowszczyzny. Nie zabrakło prezentacji dorobku kulturalnego Bojków a w szczególności piosenek tej grupy etnicznej ruskich górali którą zaprezentowały zespoły Widymo, Kapela z nad Osławy oraz Wernyhora. W drugim dniu na Skansenie odbywała się impreza partnerska „Bartnik Ziemi Sanockiej” Bojkowie to grupa etniczna górali pochodzenia rusińskiego i wołoskiego, zamieszkująca Karpaty Wschodnie od Wysokiego Działu w Bieszczadach na zachodzie, do doliny Łomnicy w Gorganach. Na zachodzie sąsiadowali z Łemkami, natomiast na wschodzie z Hucułami.
Omawianej grupie etnicznej znane są dwie wersje mitu o stworzeniu świata. W jednej wersji stworzenie świata było wspólnym dziełem Boga i Szatana nurkującego po piasek z morskiego dna. Badacze mitów słowiańskich widzą w nich przetworzone postaci dawnych bogów – Peruna i Welesa. W bojkowskiej wersji mitu pod koniec pojawia się św. Michał Archanioł i gromi Szatana piorunem. Pokonany Szatan został skuty łańcuchem, z którego usiłuje się uwolnić. Próby te zostają udaremnione dzięki pracy kowali – zawodu, któremu wiele kultur łącznie ze Słowianami przypisywało znaczenie magiczne 1 oraz malowaniu pisanek.

20.09.2021

Aktualności

Wraz z nadejściem złotej jesieni na zakończenie sezonu pasterskiego w minioną sobotę tj. 2października br. w Osławicy przy Bacówce u Franosa przedstawiciele Sanockiego Uniwersytetu Trzciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku spotkali się na dorocznie zorganizowanym „SPOTKANIU NA PASTERSKIM SZLAKU - OSAD w OSŁAWICY”. Tradycyjnie owce powróciły z pasm górskich, gdzie wypasały się przez całe lato. Redyk jesienny w gwarze określany jest jako „osod”. Nazwa pochodzi od nazwy osadzić, czyli odprowadzić owce do poszczególnych gospodarstw. Osad w Osławicy stał się dobrą okazją do świętowania i promocji rzemiosła tradycyjnego, wyrobów regionalnych oraz muzyki ludowej.

04.10.2021

Aktualności

Podczas wyjazdu studyjnego grupa wolontariuszy Korpusu Solidarności oraz działacze organizacji pozarządowych z terenu powiatu bieszczadzkiego spotkała się z Bogumiłą Bętkowską – Prezesem Zarządu Stowarzyszenia Lokalnej Grupy Działanie „Dorzecze Wisłoka” działającej w gminie Zarszyn. W czasie spotkania poinformowała zebranych o przyjętych przez społeczność gminy sposobach pozyskiwania środków finansowych i realizacji projektów m.in. budowa bajkowej krainy pogranicza w Odrzechowej. Gospoda Karpacka w Zarszynie to projekt Lokalnej Grupy Działania "Dorzecze Wisłoka". Na jego realizację stowarzyszenie zdobyło ponad 250 tysięcy złotych dofinansowania. W przedsiębiorstwie społecznym pracę znalazło już 6 osób, wcześniej długotrwale bezrobotnych.
Na trasie Kraków-Krynica, w malowniczym otoczeniu brzeskich wzgórz i lasów w gminie Gnojnik, powstaje turystyczna enklawa szczęśliwości, jak o swoim projekcie, mówiła Bożena Malaga-Wrona - Prezes zarządu i założycielka Vesny. W tym miejscu przyroda i ludzkie działania stworzą harmonijną całość, a starsi i młodzi będą mogli doświadczyć energii natury oraz kreatywnie i aktywnie spędzić czas. Naturalny potencjał miejsca zostanie dostosowany na potrzeby osady i wsparty poprzez budowę odpowiedniego zaplecza, które oprócz ogrodu tworzyć będą również ekologiczne budynki czy wiata. W tych miejscach prowadzone będą prace kulinarne, twórcze i wszelkiego rodzaju edukacja. Edukacja dotyczyć będzie m.in. zdrowego odżywiania, aktywności fizycznej, skutecznego kształtowania zdrowych nawyków, zachowań proekologicznych.
Podczas wyjazdu mieliśmy okazje zwiedzić ruiny zamku królewskiego znajdujące się na wzgórzu zwanym Baszta nad Dunajcem w miejscowości Czchów. Jezioro Czchowskie – zbiornik retencyjny w województwie małopolskim, powstały w wyniku spiętrzenia rzeki Dunajec na zaporze wodnej w Czchowie. Wybudowana w Rożnowie elektrownia wodna Rożnów jest siłownią typu szczytowego, uruchamianą w godzinach największego zapotrzebowania na energię elektryczną.

01.10.2021

Aktualności

Inauguracja roku akademickiego 2021/2022. To była wyjątkowa inauguracja roku akademickiego. Wyjątkowa, gdyż jubileuszowa, przypadająca w 20 rocznicę istnienia Uczelni Państwowej w Sanoku. Wyjątkowa też z innego powodu, a było nim otwarcie pięknego obiektu Centrum Symulacji Medycznej. Nowy rok akademicki zainaugurowało 660 studentów pierwszego roku. Jubileuszowa inauguracja odbyła się z udziałem władz powiatowych, miejskich i gminnych, ducho-wieństwa, przedstawicieli szkół średnich, miejskich sanockich jednostek kultury, placówek zdrowia, służb mundurowych, przedsiębiorców oraz instytucji społecznych m.in. Powiatowego Centrum Wolontariatu. Przybyli także reprezentanci zaprzyjaźnionych i współpracujących z sanocką jubilatką kilku podkarpackich uczelni: z Rzeszowa (Politechnika), Tarnobrzegu, Krosna i Przemyśla. W tym roku na inauguracji w Sanoku zabrakło przedstawicieli władz resortowych i wojewódzkich. Jedynym gościem honorowym szczebla centralnego był prof. dr hab. Witold Stankowski, historyk, przewodniczący Konferencji Rektorów Publicznych Uczelni Zawodowych.

27.09.2021

Aktualności

W dniach 23 - 25 września 2021 w Warszawie odbył się Zlot dziennikarzy RadiaSovo, w którym udział wzięło ponad 70 radiowców z niepełnosprawnością oraz ponad 70 radiowców seniorów wraz z Liderami. Na uroczyste rozpoczęcie Zlotu zostali zaproszeni przedstawiciele instytucji finansującej projekt. Podczas prowadzonych warsztatów uczestnicy zlotu doskonalili pod czujnym okiem stanowiących kierownictwo projektu dziennikarz własne techniki dziennikarskie w tym obsługę programów: Audacity oraz Shotcut’a, w związku z planowanym nadawaniem audycji na żywo również w tym zakresie przeprowadzono szkolenie i pierwszą próbę przekazu.

03.09.2021

Aktualności

W dniu 2 września 2021 r. w Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu o godzinie 10.00 odbyło się Integracyjne Forum Szkoleniowo-Dyskusyjne dla Rad Seniorów z Terenu Województwa Podkarpackiego, zorganizo-wane przez Prezydenta Miasta Mielca – Pana Jacka Wiśniewskiego we współpracy w Mielecką Radą Seniorów. Jest to pierwsza tego typu inicjatywa na skalę wojewódzką i całą Polskę, mająca na celu połączenie formy szkoleniowej wraz z wymianą doświadczeń i dobrych praktyk.
W uroczystościach wzięło udział 21 delegacji rad seniorów, uniwersytetów i akademii trzeciego wieku oraz przedstawicieli środowisk senioralnych z terenu województwa podkarpackiego, w tym z Miasta Krosna, Jasła, Przemyśla, Łańcuta, Nowej Dęby, Sędziszowa Małopolskiego, Rzeszowa, Jarosławia, Stalowej Woli, Sanoka i Mielca, Gminy Przemyśl, Gminy Orły, Gminy Bircza, Gminy Albigowa, Gminy Krasiczyn, Gminy Żurawica, Gminy Fredropol, Gminy Dubiecko, a także gościnnie z Miasta Krakowa.

17.07.2021

Aktualności

W dniach 12 do 16 lipca 2021 r. Ogólnopolska Federacja Stowarzyszeń Uniwersytetów Trzeciego Wieku z siedzibą w Nowym Sączu zorganizowała dla przedstawicieli seniorskich organizacji pozarządowych szkolenie pn. „Akademia Liderów Seniorskich Organizacji Pozarządowych” realizowany w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój na lata 2014-2020, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, Oś Priorytetowa II. Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji, Działanie 2.16 Usprawnienie procesu stanowienia prawa. Podczas 42 godzinnych praktycznych zajęć uczestnicy nabyli wiedzę i umiejętności niezbędne do podjęcia aktywności w obszarze udziału w procesie stanowienia prawa na terenie Polski. Szkolenia prowadzone są przez wykwalifikowaną kadrę, posiadającą odpowiednie doświadczenie i wiedzę. Przedmiotem tego szkolenia były:
- system i hierarcha źródeł prawa w Polsce,
- umiejętność czytania i interpretacji przepisów,
- zasady tworzenia prawa czyli jak organizacja pozarządowa może włączyć się w ten proces,
- aspekty prawne działania NGO w Polsce,
- osoby starsze w dokumentach strategicznych i aktach prawnych,
- zatrudnienie pracownicze i niepracownicze w NGO,
- prowadzenie działalności odpłatnej i gospodarczej przez NGO,
- elementy ekonomii w tym polityki przemysłowej, ekonomia przedsiębiorstwa - zagadnienia podstawowe.
Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku w tym szkoleniu reprezentował prezes Stowarzyszenia.

14.07.2021

Aktualności

06.10.2020

Aktualności

Realizując zadanie „Bieszczadzkie i Beskidzkie ścieżki”, które uzyskało pozytywną formalną i merytoryczną ocenę w ramach konkursu: „Nabór ofert w trybie art. 19a ogłoszonym przez: Gminę Miasta Sanoka - Urząd Miasta w Sanoku” słuchacze sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w dniu 6 października 2020 r. udali się na teren przepięknych Bieszczad. Celem projektu jest wzmocnienie tożsamości i uczestnictwo w miejscowej kulturze wśród słuchaczy Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku za pomocą działań edukacyjno-animacyjnych nastawionych na promocję kultury kresowej oraz wołoskiej w Bieszczadach i Beskidzie Niskim w czasie od października do listopada 2020 r. Tak postawiony cel zamierzamy osiągnąć poprzez: - spotkania z historią i architekturą oraz ścieżki zielarskie. - udział w seminarium na terenie Ustrzyk Dolnych. Pierwszym obiektem na trasie wyjazdu był kościół parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Zagórzu. Od 2007 roku świątynia nosi zaszczytne miano Sanktuarium Matki Nowego Życia, a łaskami słynący obraz Matki Bożej ukoronowany został przez ks. Arcybiskupa Józefa Michalika podczas wielkiej uroczystości 1 lipca 2007 roku. Kolejnym obiektem na trasie naszej wędrówki była Cerkiew prawosławna pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Szczawnem. Posiadająca ogromną wiedzę opiekunka świątyni pani Anna przekazała słuchaczom nie tylko historię jej powstania i walki o jej zachowanie, ale również podstawowe różnice pomiędzy rzymskokatolicką a prawosławną obrzędowością. Wybudowana na wzgórzu cerkiew otoczona jest wysokimi lipami. Obiekt przed wojną służył, jako parafialna cerkiew grekokatolicka. Zbudowana została w latach 1888-9. Odnowiono ją w 1925 roku. Według typologii cerkwi łemkowskich Ryszarda Brykowskiego jest to: typ północno-wschodni, wariant wieżowy. Cerkiew w Szczawnem to jedna z nielicznych w Polsce świątyń, nieposiadających elektrycznego oświetlenia, co niewątpliwie dodaje jej uroku. Obok cerkwi stoją dwa krzyże: pierwszy postawiony w 1988 roku na pamiątkę 1000-lecia Chrztu Rusi Kijowskiej, drugi postawiony w sierpniu 2004 za zmarłych Konrada i Barbarę i całą rodzinę Oleksa i Solan. Przy świątyni znajduje się stary, zabytkowy cmentarzyk oraz kamień z wyrytą datą 1889, według miejscowych leżący niegdyś przy starszej świątyni. W 1959 roku jak powiedziała nam Pani opiekun cerkwi planowano jej rozbiórkę ale sprzeciwiła się temu lokalna społeczność. W 1962 roku zaczęto odprawiać w niej prawosławne nabożeństwa, które dotrwały do teraz. Ze Szczawnego udaliśmy się w kierunku Komańczy do znajdującego się tam klasztoru Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, stąd potoczna nazwa "Nazaretanki” a zgromadzenie to zostało powołane już w roku 1875 przez Franciszkę Siedlecką w Rzymie. Celem zgromadzenia jest szerzenie Miłości Bożej wśród ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem rodzin. W tym ponad 90-letnim klasztorze Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w przyklasztornym pokoju znajdującym się na pierwszym piętrze, był w latach 1955-1956 więziony prymas tysiąclecia, ksiądz Stefan Wyszyński. Aby uczcić pobyt kardynała w Komańczy, siostry Nazaretanki utworzyły izbę pamięci, w której przechowywane są pamiątki z czasów pobytu Stefana Wyszyńskiego w klasztorze. Jest to biurko prymasa, jego lampa naftowa, maszyna do pisania, kałamarz, bibularz, klęcznik, naczynia liturgiczne i szaty, w których odprawiał nabożeństwa. Trudna sytuacja polityczna w kraju sprawiła, że rzeczy księdza Stefana Wyszyńskiego przez długi czas nie posiadały rangi eksponatów muzealnych, przez co bardzo niszczały. Jednak najważniejszą pamiątką nie są dobra materialne, ale Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego, które prymas napisał w Komańczy 16 maja 1956 roku oraz tekst Wielkiej Nowenny z okazji obchodów 1000-lecia chrztu Polski. Podczas prac archeologicznych poprzedzających budowę gazociągu w Nowym Łupkowie odnaleziono fundamenty dawnej plebanii, tzw. „popówki”. W czasie prac wykopaliskowych znaleziono m.in.; grot włóczni z epoki brązu, czyli sprzed kilku tysięcy lat, odznakę pamiątkową „Orlęta” przyznawaną w okresie międzywojennym uczestnikom walk w obronie Lwowa i Kresów Wschodnich, oraz nieśmiertelnik austro-węgierski z kartką tożsamości w środku. Po wzmocnieniu się smacznym posiłkiem w Zagrodzie Chryszczata na terenie Smolnika słuchacze Sanockiego U T W pełni wrażeń udali się w drogą powrotną do domu.

01.10.2020

Aktualności

INAUGURACJA NOWEGO ROKU AKADEMICKIEGO 2020/2021. W Uczelni Państwowej im. Jana Grodka w Sanoku 1 października 2020 r. po raz kolejny rozbrzmiało Gaudeamus Igitur inaugurując nowy rok akademicki 2020/2021. Inauguracja jakże inna od dotychczasowych, ze względu na ograniczenia związane z sytuacją epidemiologiczną. Wraz ze studentami rok akademicki zainaugurowali także słuchacze Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Uroczystość, w której udział wzięli rektorzy i delegaci szkół wyższych, przedstawiciele władz państwowych, samorządowych, parlamentarzyści, duchowni, reprezentanci środowisk lokalnych, biznesu oraz studenci rozpoczęła się uroczystą mszą świętą w intencji społeczności akademickiej i słuchaczy Sanockiego Uniwersytetu III Wieku w Kościele Przemienienia Pańskiego. Po zakończonej mszy uczestnicy uroczystości przeszli do Centrum Sportowo-Dydaktycznego. Zgromadzonych gości przywitał JM Rektor dr inż. Mateusz Kaczmarski. W swoim wystąpieniu Rektor podkreślał jak szczególna jest to inauguracja, a także jak inny od dotychczasowych ze względu na pandemię koronowirusa i wynikających z niej ograniczeń w funkcjonowaniu uczelni był miniony rok akademicki. Skutkowało to potrzebą ograniczenia kontaktów bezpośrednich ze studentami, nauczycielami akademickimi i realizacją kształcenia w formie zdalnej. Wymienił także najważniejsze sukcesy Uczelni Państwowej im. Jana Grodka w Sanoku w roku akademickim 2019/2020. Tradycyjnie po przemówieniu inauguracyjnym i Gaude Mater Polonia nastąpiła immatrykulacja studentów rozpoczynających naukę w sanockiej Uczelni. Akt ślubowania odczytała Prorektor dr hab. Elżbieta Cipora, a Pan Rektor symbolicznym wskazaniem berła przyjął reprezentantów poszczególnych kierunków w poczet studentów Uczelni Państwowej im. Jana Grodka w Sanoku. W wystąpieniach zaproszonych gości wszyscy zgodnie podkreślali jak wielkie znaczenie w funkcjonowaniu społeczności miasta, powiatu, województwa odgrywa sanocka Alma Mater. Na ręce Pani dr hab. Elżbiety Cipory, która skończyła swoją drugą kadencję na stanowisku Rektora składali podziękowania za trud i pracę wkładaną w rozwój uczelni. Nowemu Rektorowi życzyli kontynuacji dotychczasowej jej działalności.
Wykład inauguracyjny pt.: „Pandemia COVID-19. Czy to tylko walka o oddech?” nawiązywał do sytuacji epidemiologicznej naszego kraju. Wygłosił go dr n. med. Marek Wojtaszek Konsultant Wojewódzki w dziedzinie medycyny ratunkowej, Kierownik Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii Centrum Medycznego w Łańcucie.
Ostatnim akcentem inauguracji roku akademickiego był występ nauczyciela akademickiego Uczelni dr Moniki Brewczak, która przy akompaniamencie Roberta Handermandera zaśpiewała „Prząśniczkę” Moniuszki.
Dzięki transmisji live w inauguracji mogli uczestniczyć wszyscy, którzy z różnych względów nie mogli osobiście być częścią tego wydarzenia.
Retransmisję inauguracji można zobaczyć na www.up-sanok.edu.pl/live

26.02.2020

Aktualności

Współczesny świat nas nie rozpieszcza. Żyjemy w coraz większym stresie i mamy bardzo mało czasu dla siebie. Nieustannie wymaga się od nas zachowań sprzecznych z naszą naturą, a każde niepowodzenie wpędza nas w depresję. Gdzie znaleźć panaceum na codzienne bolączki i odnaleźć promień słońca nawet w najbardziej ponury dzień? Odpowiedzi udziela ceniony buddyjski mnich. Ajahn Brahm jest Anglikiem – (Ajahn Bramhavamso Mahathera, właściwie Peter Betts – opat klasztoru Bodhinyana w Serpentine w Australii Zachodniej, Dyrektor ds. Duchowych Buddyjskiego Towarzystwa Stanu Australia Zachodnia, Doradca ds. Duchowych przy Buddyjskim Towarzystwie Stanu Wiktoria) – który wiele lat spędził w buddyjskim klasztorze w Tajlandii. Jego pochodzenie umożliwia mu przedstawianie mądrości Wschodu w sposób przyswajalny dla ludzi Zachodu. Ajahn Brahm pokazuje nam dlaczego nigdy nie wolno się poddawać oraz podaje niezawodny sposób na bezkonfliktowe zdyscyplinowanie niepokornego. Podaje przykłady, w których obrzucenie błotem, wyzwiskami bądź ekskrementami stanowi przyczynę satysfakcji i zadowolenia oraz każe nauczyć się świadomie modyfikować własne nastawienie. Wskazuje zarówno siłę przyjaźni, jak i koszty samolubstwa. Naucza jak wyjść z opresji i odzyskać pogodę ducha, nawet po tragicznych wydarzeniach. Zdradza co zrobić, gdy goni cię trumna. Dowiadujemy się jak należy postępować, aby dostrzegać dobro i akceptować życie wraz ze wszystkimi jego niedoskonałościami. Ajahn Brahm podpowiada, że zamiast żywić urazę do innych, karać i straszyć, powinnyśmy użyć czegoś znacznie potężniejszego – dobroci, delikatności i przebaczenia budującego pokój w naszym życiu. Opowiedziane z dozą inteligentnego humoru przykłady bawią słuchaczy i wzmagają koncentrację. Skłaniają do refleksji i zadumy. Słuchacz odnajduje w nich zrozumienie, spokój, jak również pomoc w rozwiązywaniu współczesnych problemów.

I-szy Oficer Ż W - Antoni Szorek
I-szy Oficer Ż W - Antoni Szorek
19.02.2020

Aktualności

"40 lat na wodzie" - to książka I-go oficera Żeglugi Wielkiej Antoniego Szorka, który w dniu dzisiejszym spotkał sie ze słuchaczani Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Tematykę wykładu najtrafniej obrazuje autorski wstęp do wspomnianej na wstępie publikacji.Świat pędzi naprzód, nie oglądając się za siebie. Urok starych portów, specyficzny zapach tropików, wszędobylskie bazary, atmosfera dawnego marynarskiego świata znika bezpowrotnie. Zmienia się architektura miast, barów, roztańczonych klubów pełnych uśmiechniętych dziewcząt, dziwnych łodzi, dżonek, które nas zawsze otaczały, kiedy statek zbliżył się na redę i towarzyszyły mu aż do wejścia do portu. Był to świat atrakcyjny i przyjazny dla marynarzy. Dawał nam poczucie wartości, wszak dostarczaliśmy ludziom wszystko, czego potrzebowali, a nie umieli wytwarzać. Czuliśmy się ambasadorami Polski i cywilizowanego świata. Wbijano nam do głowy, że mamy być reprezentantami PRL i misję tę pełniliśmy bardzo dobrze. Nasza bandera była widoczna w całym świecie, a Polskie Linie Oceaniczne miały opinię najlepszego armatora. Kraje dalekiego wschodu Malezja, Singapur, Indonezja, Tajwan, Korea, Japonia czy Chiny, kiedyś pełne atrakcji i przyjazne dla marynarzy, obecnie są nowoczesnymi, szybko rozwijającymi się państwami, z wieżowcami sięgającymi chmur. Ich porty to miejsca, do których statek zawija na kilkanaście godzin i odpływa, jak autobus z przystanku. Porty wyposażone w najnowocześniejszy, ciężki sprzęt nie pozwalają na swobodne poruszanie się, pod groźbą kary; zmuszają min do korzystania z shuttle busów. W przeciągu 39 lat pracy na morzach i oceanach pełniłem służbę na 56 jednostkach; głównie na drobnicowcach, chłodniowcach i kontene¬rowcach. Odwiedziłem 230 portów, w tym największe porty świata jak: Singapur, Szanghaj, Hongkong, Sajgon, Yokohama-Tokyo, Nowy Jork, Los Angeles, Rio de Janeiro, Rotterdam, Antwerpia, Londyn, Hamburg i inne w 84 krajach. Pełniłem służbę na statkach Polskich Linii Oceanicznych; następnie u armatorów greckich, niemieckich, angielskich, szwedzkich. Pracowałem z międzynarodowymi załogami, złożonymi z Greków, Niemców, Anglików, Rosjan, Ukraińców, Filipińczyków... Cztery razy znajdowałem się w sytuacji dramatycznej, z której wy¬szedłem cało, dzięki odwadze, sprawności i dobrym współdziałaniu i wyszkoleniu załogi.Po 20 latach ciężkiej i niebezpiecznej pracy na morzach i oceanach, z dala od domu i rodziny, w roku 1994 zostałem zwolniony z Polskich Linii Oceanicznych; najbogatsza kiedyś firma w Polsce, posiadająca 185 statków obsługujących 500 portów świata, którą zarządzało 24 dy-rektorów - nagle zaczęła bankrutować. Umowę rozwiązano bez słowa „dziękuję” i symbolicznej złotówki odprawy. W tym czasie przedsiębior¬stwa, banki i instytucje wypłacały odchodzącym pracownikom krociowe odprawy i nagrody, często nie bacząc na sytuację ekonomiczną firmy i kraju. Nie podobał mi się ówczesny sposób zarządzania flotą; mówiłem o tym na różnych spotkaniach i szkoleniach. Za „komuny” byłem jednak szanowany za fachowość, dobrze wykonywane obowiąz¬ki i odpowiedzialność oraz wielokrotnie nagradzany. Wyróżniono mnie brązową odznaką „ZASŁUŻONY PRACOWNIK MORZA”. Chcę dodać, że każda zawierucha polityczna w Polsce negatywnie odbijała się na życiu i pracy marynarzy naszej floty handlowej. Obecnie około 40 tysięcy marynarzy i oficerów pływa pod obcymi banderami. W nowej rzeczywistości politycznej i ekonomicznej, gdyby nie otwartość krajów Europy Zachodniej, gdzie znalazłem dla siebie miejsce i możliwość zarobkowania, pewnie grzebałbym w śmietnikach, jak to się dzieje w Ameryce Łacińskiej. Byłem doceniany i dobrze wynagradzany; z każdego statku wynosiłem opinię excellent i odpowiednie bonusy. Nie miałem problemów z zawieraniem kolejnych kontraktów. Chciałem jeszcze i pracować; niestety, okoliczności rodzinne przesądziły, że trzeba przerwać służbę na morzu i osiąść na lądzie. Mam nadzieję, że opisane tu zdarzenia i przygody, na morzach i oceanach zainteresują licznych czytelników.Książka ta pewnie by nie powstała, gdyby nie zachęta i pomoc mego przyjaciela - emerytowanego profesora najstarszego polskiego uniwersytetu, Jana Skoczyńskiego, któremu w pierwszym rzędzie składam podziękowania. Zainspirowała mnie również pamiętnikarska twórczość Krośnianina p. inż. Kazimierza Buczka - w młodości Sybiraka, a potem dyrektora „Lnianki” i twórcy pożytecznego wydawnictwa KaBe – szczególnie jego ostatnia książka Wspomnienia z lat 1946-2016. Dziękuję mojej żonie za wyrozumiałość oraz córce Joannie i synowi Wojciechowi - za wsparcie.

18.02.2020

Aktualności

Pożegnanie Karnawału, czyli tradycyjny śledzik 2020. Ostatki, zwane śledzikiem, to ostatni moment na folgowanie sobie pod względem jedzenia i zabawy. Od Środy Popielcowej zaczyna się post, czyli 40 dni umiarkowania. Niegdyś czas ten był bardziej przestrzegany, a w ostatkowy wieczór biesiadnicy zasiadali przy suto zastawionym stole ze sporą ilością mięs, smażonych w głębokim tłuszczu słodkości i napitków. Była też potrawa zwiastująca post, czyli śledzik. Świętowaliśmy, bawiliśmy się i siedzieliśmy przy obficie zastawionych stołach. Naszym przodkom ostatnie dni karnawały kojarzyły się z hucznymi zabawami i tanecznymi korowodami. Najgłośniej obchodzono trzy ostatnie dni karnawały - tak zwany "mięsopust". Nazwa ta wzięła się od tego, że w tym czasie żegnało się z potrawami mięsnymi. Współczesną spuścizną starej tradycji jest "śledzik", którego przyrządza się we wtorek przed Środą Popielcową. Kończy się okres karnawału, za kilka dni będziemy mieć jego ostatni dzień, po czym rozpocznie się Wielki Post, który potrwa aż do świąt wielkanocnych. Zanim nadejdzie Środa Popielcowa, zgodnie ze staropolską tradycją słuchacze Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku oraz naszym zwyczajem w gościnnej Restauracji „BARTEK” spotkali się na „Śledziku 2020

12.02.2020

Aktualności

Spotkanie z dr Tomaszem Chomiszczakiem. Doktor Chomiszczak jest z wykształcenia romanistą, lecz w toku kariery naukowej jego zainteresowania konsekwentnie przenosiły się na teren polonistyczny, a konkretnie – w stronę twórców związanych z miejscem pracy i zamieszkania, czyli z Sanokiem. Obok Mariana Pankowskiego przedmiotem badań stali się przede wszystkim Kalman Segal i Zdzisław Beksiński, a do tej sanockiej trójcy dopisać należałoby też Janusza Szubera. Wszystkim tym autorom Tomasz Chomiszczak poświęcił liczne teksty naukowe, a także popularyzatorskie, wiele energii wkładając właśnie w tę dziedzinę aktywności pisarskiej. Dzisiejsze spotkanie – porównanie życiorysów - poświęcone było Kalmanowi Segalowi oraz Marianowi Pankowskiemu .
Kalman Segal - urodził się 29 grudnia 1917 w Sanoku. Jego rodzicami byli: Ita Manaster i Lejba Segal, rolnik. Dom rodzinny Segalów znajdował się w Sanoku przy ówczesnej ulicy Królewskiej pod numerem 25. Kalman Segal ukończył 7 klas Publicznej Szkoły Powszechnej im. Władysława Jagiełły w Sanoku. W latach 1932–1935 uczęszczał do klasy o profilu humanistycznym w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii w Sanoku. Był tam w jednym oddziale szkolnym z innym późniejszym pisarzem, Marianem Pankowskim. Będąc w VI klasie w roku szkolnym 1934/1935 z dniem 21 stycznia 1935 został skreślony z listy uczniów z powodu niepłacenia czesnego[2]. W młodości w Sanoku związał się z ruchem komunistycznym
Marian Pankowski - ur. 9 listopada 1919 w Sanoku – polski poeta, prozaik, dramaturg, krytyk literacki i tłumacz. Syn Władysława, pracownika fabryki maszyn i wagonów w Sanoku oraz kupca i Marii z domu Zielińskiej. Miał starszego brata Zygmunta. Rodzina Pankowskich zamieszkiwała przy ulicy Kolejowej w Sanoku. W 1937 zdał maturę w Gimnazjum Męskim w Sanoku. W 1938 roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwał wybuch II wojny światowej. Brał udział w kampanii wrześniowej, później należał do Związku Walki Zbrojnej. Po powrocie z wojny obronnej do Sanoka był zatrudniony w sanockiej Fabryce Wagonów.
Kalman Segal po wybuchu II wojny światowej wraz z rodzicami przedostał się przez San do ZSRR, gdzie cała rodzinę zesłano do łagru na Kołymie. O doświadczeniach tych lat traktowała napisana później książka „Uchodźcy”, która jednak nie miała szans ukazania się w PRL-u.
Marian Pankowski w 1942 roku został aresztowany przez gestapo, był więźniem Auschwitz, Gross-Rosen, Nordhausen, i Bergen-Belsen. Po wojnie dotarł do Brukseli i osiadł w Belgii, gdzie ukończył studia slawistyczne, otrzymał obywatelstwo belgijskie i pracował jako wykładowca współczesnej literatury polskiej oraz lektor języka polskiego na Université Libre de Bruxelles. Doktorat napisał o Leśmianie. W latach 1953-1959 był stałym recenzentem paryskiej „Kultury” (według samego Pankowskiego „Kultura” zerwała współpracę po jego podróży do Polski w 1958 i późniejszych entuzjastycznych relacjach o szerokim dostępie do kultury w PRL). Zajmował się także przekładami polskiej poezji na język francuski oraz niemieckiej i francuskiej na język polski. Większość jego twórczości była tłumaczona na język francuski, część na niemiecki i holenderski.
Kalman Segal po powrocie do Polski po wojnie i krótkim tu pobycie, wyjechał z matką (ojciec zmarł w łagrze) do obozu dla uchodźców żydowskich w Linzu. Na emigracji po raz pierwszy opublikował swoje utwory literackie w czasopismach wydawanych w Austrii, takich jak „Ojfgang” i „Unterwegns”. W 1947 wrócił do Polski. Mieszkał krótko m.in w Sosnowcu i Chorzowie, ale ostatecznie osiedlił się w Katowicach. Początkowo pracował jako nauczyciel, a od 1952 został członkiem zespołu redakcyjnego Polskiego Radia w Katowicach, gdzie pisał liczne słuchowiska radiowe i dokonywał adaptacji tekstów literackich. W tym czasie wydał debiutancki tomik wierszy w języku jidysz pt. "Lider" (1952) i został członkiem Związku Literatów Polskich. Debiut prozatorski Segala – książka "Opowiadania z zabitego miasteczka" z 1956 roku – zapoczątkował okres jego kilkunastoletniej kariery pisarskiej, która spotykała się z dobrym odbiorem zarówno krytyków, jak i czytelników. Równolegle do polskojęzycznych tomów prozy w kraju pojawiło się także kilka ich wersji napisanych w jidysz. Ponadto Segal był bardzo płodnym publicystą; jego felietony i recenzje (niektóre w ramach stałej rubryki autorskiej) regularnie zamieszczano w tytułach regionalnych (np. „Dziennik Zachodni”, „Nowiny Rzeszowskie”, „Trybuna Opolska”) i w periodykach ogólnopolskich („Perspektywy”, „Widnokrąg”, „Panorama”, „Przyjaciółka”), w tym także poświęconych życiu artystycznemu („Odra”, „Tygodnik Kulturalny”, „Życie Literackie”, „Kultura”). Drukowano go jednocześnie za granicą w wielu czasopismach żydowskich, były to m.in.: „Naje Welt” (Tel Awiw), „Jeruszalaimer Almanach” (Jerozolima), „Di naje prese” (Paryż), „Idisze Kultur” (Nowy Jork), „Ojfgang” (Linz), „Sowietisz hejmland” (Moskwa) i „YKUF” (Buenos Aires).
Marian Pankowski jako poeta debiutował w 1938 roku wierszem "Czytanie w zieleni", ogłoszonym na łamach lwowskiego lewicowego pisma „Sygnały”. Wydał m.in. kilka zbiorów wierszy (Sto mil przed brzegiem, 1958), tom prozy poetyckiej (Smagła swoboda, 1955, nagrodzona przez paryską „Kulturę”), opowiadania, powieści (m. in. Matuga idzie. Przygody, Granatowy goździk, Rudolf, Z Auschwitzu do Belsen) oraz utwory sceniczne. W 1950 roku poślubił lwowiankę, Żydówkę Reginę Fern, która była plutonową w Wojskowej Służbie Kobiet podczas Powstania Warszawskiego, później pracowała na Politechnice w Brukseli, mieli córkę Danielę.
Kalman Segal przygnębiony kampanią antysemicką zainicjowaną przez Gomułkę w Marcu 1968, w listopadzie 1969 Kalman Segal wyemigrował na znak protestu i solidarności z Polski do Izraela. Spędził tam ostatnią dekadę swojego życia, pracując dla radia Kol Israel i pisząc recenzje do czasopism artystycznych. Wydał również kilka zbiorów wierszy i prozy w języku hebrajskim oraz jidysz. Tematyka polskojęzycznych utworów Segala w dużej mierze wiąże się ze wspomnieniami z okresu dzieciństwa spędzonego w Sanoku: obejmują one wątki autobiograficzne i ukazują specyfikę życia na polsko-żydowsko-ukraińskim pograniczu kulturowym. Wspomnienia te opisane są zwłaszcza w tomach Kochankowie w Sodomie, Opowiadania z zabitego miasteczka, Nad dziwną rzeką Sambation, Dolina zielonej pszenicy, Kij i kadzidło, Przygoda w miasteczku i Miłość o zmierzchu. Inne tomy prozatorskie poruszają także tematykę współczesną, a ich różnorodność stylistyczna dowodzi wszechstronnego warsztatu pisarskiego Segala. Zmarł 18 maja 1980 w Jerozolimie.
Marian Pankowski po wojnie po raz pierwszy przyjechał do Polski w 1958 roku (na obchody jubileuszu 70-lecia pierwszej matury w sanockim gimnazjum) - od tej pory odwiedzał ojczyznę i rodzinne miasto. 30 kwietnia 1998 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka za twórczość literacką i naukową oraz popularyzację polskiej kultury na Zachodzie, w tym miasta Sanoka. W 2009 roku przyjechał do Wrocławia na zaproszenie Dolnośląskiego Komitetu 200. Rocznicy Urodzin Słowackiego, gdzie podczas uroczystej gali w Ossolineum uhonorował Dawida Junga "Laurem Juliusza Słowackiego". Mieszkał w Brukseli i tam zmarł 3 kwietnia 2011 z powodu powikłań po zapaleniu płuc.

07.02.2020

Aktualności

„GMINNA RADA SENIORÓW – WYBRANE ASPEKTY PRAWNE I PRAKTYCZNE”. Historia tworzenia organów pomocniczych dla gmin sięga roku 2001. Wtedy znowelizowano ustawę o samorządzie gminnym powołując młodzieżowe rady gminy. Narodziła się jednak potrzeba aktywizacji w sprawy społeczne nie tylko młodzieży, ale także seniorów. W związku z tym od 30 listopada 2013 roku gminy mogą powoływać rady seniorów. Na czym polega ich zadanie? Podobnie jak młodzieżowa rada gminy, gminna rada seniorów jest organem konsultacyjnym i doradczy. Z uzasadnienia ustawy wynika, że funkcjonowanie rady seniorów ma nie tyle polityczny, co społeczny charakter. Rada seniorów ma pełnić rolę reprezentacji osób starszych. Ustawodawca w art. 5c zaznacza, że gmina ma sprzyjać solidarności międzypokoleniowej i stwarzać warunki do pobudzania aktywności obywatelskiej osób starszych w społeczności lokalnej. Taką potrzebę odzwierciedlają także statystyki. Według CBOS, 88 proc. respondentów uważa, że osoby starsze są potrzebne społeczeństwu właśnie ze względu na możliwość zaangażowania się w działalność społeczną. Jako przykład wskazano działalność w radzie osiedla czy organizacji. Takie możliwości stwarza także gminna rada seniorów. Członkowie rady mogą zgłaszać inicjatywy związane zarówno z dobrem ich pokolenia, jak i innymi sprawami lokalnymi. Jak powstaje ten organ? Rada gminy, z inicjatywy własnej lub na wniosek zainteresowanych środowisk może utworzyć gminną radę seniorów. W jej skład wchodzą przedstawiciele osób starszych, osoby działające na rzecz osób starszych, organizacje pozarządowe i podmioty prowadzące uniwersytety trzeciego wieku. Rada gminy, powołując gminną radę seniorów, nadaje jej statut określający tryb wyboru jej członków i zasady działania, dążąc do wykorzystania potencjału działających organizacji osób starszych oraz podmiotów działających na rzecz osób starszych, a także zapewnienia sprawnego sposobu wyboru członków gminnej rady seniorów.
Rady seniorów mogą powstawać także przy jednostkach pomocniczych gmin np. w sołectwach, dzielnicach lub osiedlach – musi to jednak zaakceptować gmina. Rada gminy może w statucie jednostki pomocniczej upoważnić radę seniorów do utworzenia rady seniorów jednostki pomocniczej. Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku w dniach 6-7 lutego 2020 r. przeprowadził Warsztaty: „GMINNA RADA SENIORÓW – WYBRANE ASPEKTY PRAWNE I PRAKTYCZNE”. Prowadzącym te warsztaty był Mec. Wojciech Nalepa – radca prawny reprezentujący m.in. Ogólnopolską Federację stowarzyszeń Uniwersytetów Trzeciego Wieku i Polskie Forum Seniorów a uczestnikami byli członkowie Sanockiej Rady Seniorów oraz przedstawiciele Gminy Wiejskiej Sanok.

05.02.2020

Aktualności

Kiedy obok siebie postawimy nagą prawdę i nagie kłamstwo, to jedno od drugiego odróżnimy bez trudu. A kiedy pięknie ubiorą się w słowa, to bywają nie do odróżnienia - mówi prof. Jerzy Bralczyk. W wykładzie „Jak mówić, żeby nas słuchano” podaje Pan Profesor niemal receptę na skutecznego retora. Boleje jednak nad faktem, że coraz mniej wśród słuchaczy gotowości do słuchania. Starożytni Grecy w swojej poczciwości przyjęli, że retoryka to wspólne dla mówiącego i słuchającego dążenie do prawdy. Dla mnie to raczej postulat. Rzymianie definiowali, że retor to mąż prawy, przygotowany do mówienia. A generalnie przez stulecia retoryka nie miała dobrej sławy. I słusznie podkreślano, że kiedy obok siebie postawimy nagą prawdę i nagie kłamstwo, to jedno od drugiego odróżnimy bez trudu. A kiedy pięknie ubiorą się w słowa, to bywają nie do odróżnienia. I dlatego retoryka często była postrzegana, jako umiejętność zwodnicza. Mało tego: w rozumieniu potocznym człowiek, który pięknie mówi, postrzegany jest, jako ten, który czyni trochę gorzej. Nie ma uniwersalnej metody, która odpowiedziałaby na pytanie: jak mówić, żeby nas słuchano. I w dodatku tak mówić, żeby przekonać. I bardzo dobrze, że nie ma takiej metody, bo gdyby znano odpowiedź na takie pytanie, to władaliby nami, manipulatorzy, którzy by taką wiedzę posiedli. Z jednej strony apelujemy o łagodność, z drugiej mamy pełną świadomość, że - by istnieć publicznie, trzeba być wyrazistym. W mediach bardzo często pojawiają się przedstawiciele świata polityki, którzy generalnie nie mając za wiele do powiedzenia, mówią jednak w bardzo dosadny sposób i tylko, dlatego eksponowani są przez media.

29.01.2020

Aktualności

Karpackie zdroje i uzdrowiska do czasów II Wojny Światowej to temat wykładu prof. nadzw. dr hab. Roberta Lipelta. Zdecydowanie najkorzystniejsza pod względem prawnym była sytuacja uzdrowisk w zaborze austriackim. Wszelkie kwestie związane z uzdrowiskami regulowane były przez ustawy krajowe, najpierw przez ustawę z 1891 roku, a następnie z 11 października 1908 roku. Podkreślić należy, że nie koncentrowały się one wyłącznie na jednym aspekcie działalności zdrojowisk i stacji klimatycznych, dotyczyły bowiem zarówno organizacji zarządu, komisji zdrojowych, jak i funduszy kuracyjnych. Nad projektem pierwszej na ziemiach polskich ustawy zdrojowiskowej pracował już prof. Józef Dietl (1804–1878), uznawany za twórcę nowej dziedziny medycyny – balneologii oraz odnowiciela polskiego zdrojownictwa, a z pewnością galicyjskiego. W 1858 roku był jednym z inicjatorów powołania do życia Komisji Balneologicznej przy Towarzystwie Naukowym Krakowskim, która działała także po przekształceniu Towarzystwa w Akademię Umiejętności. W II Rzeczypospolitej podjęto działania ustawodawcze mające na celu stworzenie długo oczekiwanej regulacji prawnej, która mogła położyć kres nieporządkowi spowodowanemu przez niejednorodność prawną na terenach dawnych zaborów wchodzących w skład odrodzonego państwa. Ustawa z 23 marca 1922 roku była kompleksową regulacją prawną w tym zakresie, bardzo nowoczesną i nie ustępowała tego rodzaju regulacjom prawnym w innych państwach europejskich. W artykule 2 dokładnie i jednoznacznie sprecyzowano definicję uzdrowiska, a mianowicie: Za uzdrowiska uważać należy: 1) miejscowości, posiadające cieplice, lub zdroje lecznicze (źródła, studnie lub otwory wiertnicze o wodzie zawierającej mineralne lub inne składniki, względnie wykazującej specjalne działania, co nadaje jej właściwości i zastosowanie lecznicze), czyli 1) zdrojowiska; 2) stacje klimatyczne; 3) kąpieliska morskie.Stare sanatoria rządzą się swoimi prawami. Dzień toczy się tu powoli, wiele jest spacerów, rozmów, rytuałów, na które nie znaleźlibyśmy czasu gdzie indziej. Z racji oczywistej nobliwości to relaks i rozrywka raczej dla wybranych. Czas spędzany np. w Karlovych Varach czy morawskich uzdrowiskach Vincenza Priessnitza w Jesioniku w Czechach, szwajcarskim Davos, Truskawcu nieopodal Lwowa, Szczawnicy, Krynicy - wciąż należy do bardziej wyrafinowanych rozrywek. Przez dziesiątki lat zdążyły już w nich bywać największe sławy: artyści, literaci, aktorzy, politycy, dziedzice fortun, arystokracja. Dla pozostałych możliwość dotknięcia tego nieco zaczarowanego świata, to wciąż towar z metką "de luxe". O bogactwie dziejącej się tu historii opowiada otworzona na przestrzeni lat bogata dokumentacja uzdrowisk: fotografie, nagrania, wspomnienia. Okres autonomii galicyjskiej był „złotym wiekiem” karpackich miejscowości uzdrowiskowych, co wiązało się z znacznym wzrostem zainteresowania leczeniem klimatycznym, wodami mineralnymi oraz borowinami, jako terapią poprawiającą stan cierpiących na choroby płucne – zwłaszcza na gruźlicę. Kurorty obok swej najważniejszej, leczniczej funkcji, dość szybko zaczęły również stanowić centra życia towarzyskiego. W wyższych sferach wyjazdy na kurację „do wód” należały do dobrego tonu, a z czasem stały się po prostu modne. Jednak krajowe uzdrowiska musiały zmierzyć się z zagraniczną konkurencją, gdyż zamożni kuracjusze wybierali sanatoria w Czechach lub w Austrii, które w porównaniu z galicyjskimi oferowały znacznie wyższe standardy. W tym czasie nastąpił dynamiczny rozwój popularnych już kurortów jak: Zakopane, Szczawnica, Krynica, Żegiestów i Iwonicz, które znacznie podwyższając swe standardy zaczęły przyciągać rzesze klientów. Na kuracjuszach zarabiali wszyscy: od właściciela uzdrowiska, poprzez lekarzy, wynajmujących kwatery, restauratorów, do dorożkarzy, praczek i pucybutów. Dlatego też zaczęły powstawać nowe zakłady lecznicze, wśród których wymienić można Rymanów, Truskawiec czy Morszyn. W 1875 roku, w położonym niespełna 30 kilometrów na południe od Sanoka Kulasznem, powstał kurort, który zasłynął z nowatorskiej metody leczenia żętycą. Bezleśna wtenczas okolica idealnie nadawała się do hodowli owiec i krów, z której produkty mleczarskie wykorzystywane były w procesie leczniczym. Żegiestów był przed II Wojną Światową tym najbardziej luksusowym kurortem. Pełnym szarmu i gracji, notabli i bonzów z całej Polski, ale i Europy. Nazywany "perłą polskich uzdrowisk", oferował zasobnym kuracjuszom lecznicze wody i wykwintne zabiegi. Wojna zrujnowała Żegiestów. Niemieckie wojska brutalnie obeszły się z uzdrowiskową infrastrukturą. Kiedy po wojnie do "perły polskich uzdrowisk" wrócili przedwojenni właściciele, nie było - przysłowiowo i dosłownie - co zbierać. Za oknem już czekały komunizm i szara rzeczywistość PRL. Do zdroju nie jeździli już najbogatsi. Zgodnie z socjalistyczną polityką Żegiestów zaroił się gośćmi Funduszu Wczasów Pracowniczych, turnusami robotników, wycieczkami szkolnymi, koloniami, gośćmi letniska. Wysowa-Zdrój to wieś, znajdująca się w południowej Polsce, w województwie małopolskim, położona w dolinie Ropy, na wysokości około 550 m npm., otoczona górami Beskidu Niskiego. Sanatorium Wysowa-Zdrój korzysta przede wszystkim z leczniczych właściwości wód mineralnych, złóż borowiny oraz bardzo sprzyjającemu mikroklimatowi. Krynica (pod nazwą Krzenycze) istniała już przed 1547 r., o czym świadczy przywilej nadania sołectwa w tej miejscowości dla Danka z Miastka (dzisiaj Tylicz). Rozwój miasta w okresie późniejszym wiąże się już z odkryciem w XVII w. leczniczych wartości źródeł mineralnych. Zaczątkiem uzdrowiska był zbudowany w 1794 r. "Mały Domek", który od 1804 r. pomieścił pierwsze zakłady kąpielowe. W 1807 r. Krynica została nazwana urzędowo zdrojem kąpielowym i zaczął tu wkrótce ordynować pierwszy stały lekarz. Wielką erę Krynicy jako uzdrowiska rozpoczęła w 1856 r. działalność Józefa Dietla - profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego uznawanego za ojca polskiej balneologii. Już od 1858 r. stosowano tu kąpiele borowinowe, a kontynuatorzy dzieła Dietla przyczynili się do rozwoju technicznego uzdrowiska. W końcu XIX w. Krynica była modnym i elitarnym miejscem pobytu i spotkań wielu sławnych Polaków (bywali tu m. in. J. Matejko, A. Grottger, H. Sienkiewicz, J.I.Kraszewski). W okresie międzywojennym przebywali tu również: L. Solski, H. Modrzejewska, W. Reymont, J. Tuwim, K.I.Gałczyński, J. Kiepura (miał tu własną willę "Patria"). Do częstych pobytów Kiepury w Krynicy nawiązują organizowane obecnie festiwale nazwane jego imieniem. W teatrze modrzewiowym (który niestety spalił się w 1943 r.) występowali L. Solski i H. Modrzejewska. W 1919 r. na wczasy lub leczenie przybyło do Krynicy 10 tys. osób, a w 1938 liczba ta wzrosła do 40 tys. rocznie. Iwonicz Zdrój jest największym i najstarszym uzdrowiskiem w województwie podkarpackim, od lat przyciąga uwagę kuracjuszy nie tylko z Polski, ale i z całej Europy. Lecznicze walory występujących tutaj wód mineralnych opisał już w 1578 roku Wojciech Oczko, nadworny medyk Stefana Batorego. Wtedy też zaczęto zwracać uwagę na doskonały klimat uzdrowiska. Dynamiczny rozwój, który nastąpił w XIX wieku, zawdzięcza Iwonicz swoim właścicielom – hrabiom Załuskim, którzy budując w pięknym parku pierwszy zakład kąpielowy i pensjonaty nadali mu charakter europejskiego kurortu. W dwudziestoleciu międzywojennym Iwonicz stał się bardzo popularny wśród bywalców „wód” i taki pozostał do dziś.

22.01.2020

Aktualności

Koncert kolęd w Sanockim UTW. Można powiedzieć że wprost z Ukrainy gdzie na zaproszenie ojców franciszkanów parafii rzymsko-katolickiej w miejscowości Boryspol w dniach 17-20 stycznia br. przebywał Sanocki Chór Kameralny przybyli do naszej siedziby by zaprezentować naszym słuchaczom fragment repertuaru tam przedstawianego. Kierowniczka i dyrygent Sanockiego Chóru Kameralnego dr Elżbieta Przystasz przed każdym prezentowanym utworem - a były to kolędy i pastorałki -przedstawiała historię jego powstania. Koncert miał wiele elementów, które spowodowały niezwykle ciepły odbiór ich występu. Chór śpiewał swoje utwory w rodzimym języku i angielskim. Nie zabrakło również niespodzianki bowiem jedna z kolęd zaprezentowana została w języku ukraińskim. Utwory, które mieliśmy okazję wysłuchać cechowała wręcz nieprawdopodobna precyzja wykonań. Nie było słabych punktów. Każdy wokalista śpiewał dokładne to co było potrzebne utworowi i nie był słabszym ogniwem, które ginęłoby w grupie. Takie wykonania nawet najprostszych kompozycji świadczą o profesjonalizmie. Można tylko pogratulować dr Elżbiecie Przystasz , ze prowadzi grupę artystów, którzy są przykładem bycia zawodowcami.

15.01.2020

Aktualności

Ekonomia Społeczna w obrazach filmowych. Spotkanie z dyrektorem sanockiego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej mgr Rafałem Gużkowskim oraz kierowniczką krośnieńskiego Centrum Integracji Społecznej panią Laurą Starowiejską uzmysłowiło uczestnikom jak ważna jest godność każdego człowieka a w szczególności godność osoby dotkniętej, jakość „niepełnosprawnością”. Podczas prezentacji fragmentów filmów zrealizowanych przez Karpacką Grupę Filmową, których reżyserem jest Rafał Gużkowski a prezentujących tą tematykę dowiedzieliśmy się jak ważną rolę w rozwiązywaniu tego problemu ma ekonomia społeczna. Ekonomia społeczna to tworzenie miejsc gdzie osoby z różnym stopniem upośledzenia realizują swoje marzenia. Pani Laura Starowiejska na podstawie prezentacji filmu promocyjnego krośnieński CIS oraz fragmentów innych filmów pokazała co kierowana przez nią placówka czyni dla Seniorów i osób wymagających wsparcia.Problem stosunku do niepełnosprawnych pojawiał się w nauce Jana Pawła II.
Cyt: „Osoby niepełnosprawne w pełni są podmiotami ludzkimi z należnymi im wrodzonymi, świętymi i nienaruszalnymi prawami, które mimo ograniczeń i cierpień wpisanych w ich ciało i władze, stanowią jednak o szczególnym znaczeniu godności i wielkości człowieka. Osoba przeto w jakiś sposób „upośledzona” będąc podmiotem ze wszystkimi jego prawami, winna mieć ułatwiony dostęp do uczestnictwa w życiu społeczeństwa we wszystkich wymiarach i na wszystkich poziomach, odpowiednio do swych możliwości. Osoba „upośledzona” jest jednym z nas i w pełni uczestniczy w naszym człowieczeństwie. Byłoby rzeczą w najwyższym stopniu niegodną człowieka i zaprzeczeniem wspólnego człowieczeństwa, gdyby dopuszczało się do życia społecznego, a więc także do pracy, tylko osoby pełnosprawne, gdyż w ten sposób popadałoby się w niebezpieczną formę dyskryminacji słabych i chorych ze strony silnych i zdrowych. Praca w znaczeniu przedmiotowym, także w takich okolicznościach musi być podporządkowana godności człowieka, podmiotowi pracy, a nie korzyści ekonomicznej”.

08.01.2020

Aktualności

04.01.2020

Aktualności

„Dobrze, że jesteście, by jak opłatkiem dzielić się miłością”. Pod takim hasłem odbyło się spotkanie opłatkowe, zorganizowane w hali widowiskowo-sportowej szkoły podstawowej w Tryńczy. Organizatorem wydarzenia był Caritas Archidiecezji Przemyskiej przy współpracy gminy Leżajsk, miasta Nowa Sarzyna, oraz gminy Tryńcza z wójtem Ryszardem Jędruchem. Na uroczystości obecny był również metropolita przemyski, arcybiskup Adam Szal. Całość uświetnił występ orkiestry rodziny Pospieszalskich.

dr Sohrab Khoshbin
dr Sohrab Khoshbin
11.12.2019

Aktualności

Na spotkaniu z Łukaszem Głowaczem oraz Sebastianem Czajkowskim słuchacze naszego uniwersytetu mieli okazję dowiedzieć się, że główną przyczyną braku równowagi naszego organizmu i powstawania chorób jest nagromadzenie chemii oraz toksyn w naszym organizmie. Do tego typu spostrzeżenia doszedł dr Sohrab Khoshbin na podstawie wieloletnich doświadczeń i praktyki medycznej. Trudno być zdrowym, bo zdrowie, jego zdaniem, to zachowanie równowagi wszystkich części organizmu. Traktuję on ciało, jako całość, podczas gdy współczesna medycyna je rozdziela:, jeśli coś dzieje się z wątrobą – mówi o chorobie wątroby, jeśli z żołądkiem – o chorobie żołądka. Dr Khoshbin tak nie uważa, – jeśli bowiem chory jest żołądek, to znaczy, że cały organizm ma problemy, żołądek przecież wpływa na jego funkcjonowanie. Zdrowie to utrzymanie równowagi wszystkich organów ciała podczas ich pracy. To nie tylko brak choroby. Zapobieganie chorobom jest ważniejsze niż leczenie. Każdy (we własnym, dobrze pojętym interesie) jest odpowiedzialny za swój organizm i jego sprawne funkcjonowanie. A niestety jest tak, że współczesny człowiek czeka na chorobę, a potem idzie do lekarza. Jego zdaniem nawet, jeśli spożywamy zdrową żywność, niekonserwowaną, nieprzetworzoną wielokrotnie i bez tzw. ulepszaczy, (czyli, mówiąc prościej, bez tej całej chemii) – i tak organizm powinniśmy oczyścić. Obrazowo można to porównać do mycia rąk po przyjściu do domu. Niestety, współczesną medycyną rządzi specjalizacja. Są specjaliści od każdej części ciała. Kiedy mamy, zatem problem z sercem, kardiolog przepisuje nam tabletki, ich działanie nie jest obojętne na inne części organizmu. Pojawia się problem z żołądkiem, idziemy do specjalisty od żołądka i dostajemy kolejne tabletki. Zdarza się, że działają sprzecznie ze sobą. Pogarszają tylko nasze zdrowie. Po 15 latach pracy z pacjentami oraz znajomości właściwości poszczególnych ziół, które są oczyszczające, które dobre na krążenie itd. powstał preparat, który zarówno oczyszcza, jak i dodaje organizmowi energii. Zwłaszcza, jeśli chodzi o system odpornościowy. Mało ludzi wie o synergistycznym działaniu ziół. Każde z 26 ziół wchodzących w skład preparatu ma swoje działanie, ale jeśli je zmieszać, pojawia się nowe. Twórca sam o tym początkowo nie wiedział. Żadne z tych ziół osobno nie działa na choroby, ale razem odnoszą skutek. Zioła pomagają na wiele problemów. Proszę zauważyć, że np. pies, kiedy choruje, idzie na podwórko czy do ogrodu i znajduje coś, co mu pomaga. Zwierzę ma instynkt, my go straciliśmy.
Dr Sohrab Khoshbin - Sporządził recepturę ALVEO. Jest jedną z najważniejszych osób w Radzie Naukowej firmy Akuna. Ma tytuły doktorskie w dziedzinie odżywiania, medycyny chińskiej, herbologii i homeopatii. Jest założycielem Kanadyjskiej Wyższej Szkoły Zdrowia Holistycznego (The Canadian College of Holistic Health) w Toronto. Prowadzi wykłady na Uniwersytecie York w Toronto, jest autorem książki „100 cudownych roślin leczniczych” (100 Magie Herbs).

06.12.2019

Aktualności

6 grudnia 2019 (piątek) w Uczelni Państwowej im. Jana Grodka w Sanoku odbył się koncert charytatywny, z którego dochód został przeznaczony na rehabilitację Dawida Radziejewskiego. Dawid uległ wypadkowi samochodowemu w wyniku którego doznał wielonarządowych uszkodzeń ciała, w tym rdzenia kręgowego, co spowodowało paraliż od odcinka piersiowego w dół. Potrzebne są pieniądze na rehabilitacje i niezbędny sprzęt dla Dawida. Podczas koncertu było wiele atrakcji, wśród których znalazły się m.in: występy artystyczne zespołów dziecięcych, zespołów ludowych jak i rozrywkowych. Ponadto odbyły się licytacje przedmiotów, a także voucherów na usługi, które podarowane zostały przez firmy wspierające rehabilitację Dawida. Nie zabrakło również atrakcji dla dzieci. Przez cały czas trwania koncertu, na stacjonarnych stanowiskach, animatorki organizowały czas i zabawy dla dzieci. Można było zrobić sobie zdjęcie ze Świętym Mikołajem, które wydrukowane stały się świetną pamiątką dla najmłodszych i nie tylko. Na miejscu do kupienia były również ciastka oraz kawa i herbata dla gości. Kolejną z przygotowanych atrakcji był pokaz strażacki, w którym jednostki OSP i PSP przeprowadziły akcję ratunkową poszkodowanych, uwięzionych w samochodzie.

05.12.2019

Aktualności

Uroczysta gala wolontariatu w Sanoku - 2019. W Międzynarodowy Dzień Wolontariusza w auli Uczelni Państwowej im. Jana Grodka odbyła się uroczysta gala. Organizatorem tego wydarzenia byli Zespół Szkół nr 2 im. Grzegorza z Sanoka oraz Powiatowe Centrum Wolontariatu w Sanoku. Zaproszonych gości przywitały Jowita Nazarkiewicz – dyrektor ZS nr 2 w Sanoku i Czesława Kurasz prezes Powiatowego Centrum Wolontariatu w Sanoku – organizatorzy uroczystości. Szkolne koło wolontariatu ZS nr 2 zaprezentowało działania, które podejmuje i akcje charytatywne. Jednym z konkursów rozstrzygniętym podczas gali był konkurs literacki pt. Ach ta dzisiejsza młodzież … czy na pewno? Do konkursu zgłoszono 12 prac, w tym 11 w kategorii juniorzy i 1 w kat. seniorzy. (6 wierszy, 5 opowiadań i 1 prezentacja). Wyróżnienie specjalne w kat. Seniorzy otrzymała Małgorzata Patronik, w kat. juniorzy III m. otrzymała Gabriela Szuba z ZS nr 1, drugie miejsce zajęła Joanna Gosztyła z II LO, zdobywczynią I m. została Magdalena Lorenc ZS nr 1. Gala wolontariatu była okazją, by odznaczyć zasłużonych wolontariuszy, zwrócić uwagę na ich pracę, zaangażowanie i podsumować działania charytatywne. Kapitała podczas oceniania zgłaszanych kandydatur brała pod uwagę wpływ, jaki działania wolontariusza wywarły na lokalną społeczność, rodzaj podejmowanych działań i ich systematyczność, zaangażowanie, czy umiejętność współpracy. Tytuł Wolontariusz Roku otrzymali: Agnieszka Magdziarczyk, która jak uzasadniali jurorzy: wyróżnia się gotowością do niesienia pomocy, chętnie poświęca swój czas dzieciom, jest sumienna, życzliwa i przy tym skromna. Druga osoba wyróżniona tym tytułem Natalia Sobolak jest tłumaczką języka migowego, systematycznie udziela się w polskim Związku głuchych, zarejestrowała się, jako potencjalny dawca szpiku, sama jest osobą niesłyszącą, jednocześnie wykazuje się ogromną odpowiedzialnością. Czesława Kurasz prezes Powiatowego Centrum Wolontariatu w Sanoku przedstawiła sylwetki osób nominowanych przez Zarząd do tytułu Honorowy Wolontariusz. Tytuł ten przyznano firmie Domet, którą reprezentował dyrektor ds. rozwoju Marcin Stach oraz firmie ADR Polska S.A. którą reprezentował dyrektor HR Janusz Lach. Uroczystość uświetniły występy artystyczne m.in.: Grażyny Chytły, Emilii Seman, Gabrysi Marcinik, Klaudii Posadzkiej, Dawida Bocheńskiego, Kasi Szewczuk, Emila Pudlika, Mikołaja Żarskiego. Program artystyczny zaprezentowali podopieczni Środowiskowego Domu Samopomocy w Wolicy. Na koniec przed publicznością swoje talenty zaprezentowały Spartanki Martynka Posadzka i Konstancja Iwańczyk aktualne mistrzynie Polski, Europy i Świata.

mec. Wioletta Jarosz-Cecuła
mec. Wioletta Jarosz-Cecuła
27.11.2019

Aktualności

Spotkanie z mec. Wiolettą Jarosz-Cecułą pozwoliło słuchaczom zrozumieć m.in. złożoność przepisów prawa dotyczących niezwyczajnych sytuacji naszego dnia codziennego. Takim przykładem jest obrona konieczna w przypadku agresywnego zachowania. Słuchacze naszego Uniwersytetu na spotkaniu poinformowani zostali o funkcjonowaniu punktów nieodpłatnej pomocy prawnej realizujące zadania zlecone z zakresu administracji rządowej polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej. Nieodpłatnej pomocy prawnej w punktach udzielają radcy prawni oraz osoby, które posiadają tytuł magistra prawa oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie w wykonywaniu wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy prawnej, korzystają z pełni praw publicznych oraz mają pełną zdolność do czynności prawnych, nie były karane za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Punkt Nr 2 usytuowany jest w lokalu biurowym Nr 48 znajdującym się w budynku Starostwa Powiatowego w Sanoku przy ul. Rynek 1, 38 – 500 Sanok, w którym nieodpłatną pomoc prawną świadczą radcy prawni oraz adwokaci.Spotkanie z mec. Wiolettą Jarosz-Cecułą pozwoliło słuchaczom zrozumieć m.in. złożoność przepisów prawa dotyczących niezwyczajnych sytuacji naszego dnia codziennego. Takim przykładem jest obrona konieczna w przypadku agresywnego zachowania. Słuchacze naszego Uniwersytetu na spotkaniu poinformowani zostali o funkcjonowaniu punktów nieodpłatnej pomocy prawnej realizujące zadania zlecone z zakresu administracji rządowej polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej. Nieodpłatnej pomocy prawnej w punktach udzielają radcy prawni oraz osoby, które posiadają tytuł magistra prawa oraz co najmniej trzyletnie doświadczenie w wykonywaniu wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy prawnej, korzystają z pełni praw publicznych oraz mają pełną zdolność do czynności prawnych, nie były karane za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Punkt Nr 2 usytuowany jest w lokalu biurowym Nr 48 znajdującym się w budynku Starostwa Powiatowego w Sanoku przy ul. Rynek 1, 38 – 500 Sanok, w którym nieodpłatną pomoc prawną świadczą radcy prawni oraz adwokaci.

Polski Legionista i żołnierz 45 pp (1914-1915)
Polski Legionista i żołnierz 45 pp (1914-1915)
20.11.2019

Aktualności

Sanocki Garnizon to formacja wojskowa która w znacznym stopniu przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju miasta Sanoka. Taką formacją był utworzony w 1889 r. w Wiedniu. 18 Pułk Piechoty Obrony Krajowej. Kolory pułkowe: trawiasty (grasgrün), guziki srebrne z numerem „18”. W lipcu 1914 roku skład narodowościowy pułku: 47% – Rusini, 43% – Polacy. Od 1914 r.III batalion tego pułku stacjonował w Sanoku. 11 kwietnia 1917 roku 18 Pułk Piechoty Obrony Krajowej został przemianowany na 18 Pułk Strzelców. W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w 1914 i 1915 roku w Galicji między innymi w okolicach Biecza i Gorlic. Największe straty jednostka poniosła w bitwie pod Gorlicami.
Kolejną formacją był austro-węgierski Pułk Piechoty Nr 45. Jednostka została utworzona w 1816, w roku 1914 pułk wchodził w skład 47 Brygady Piechoty w 24. Rejon rekrutacji znajdował się w Sanoku. Budynki koszar znajdowały się przy obecnej ulicy Adama Mickiewicza. Skład narodowościowy jednostki 46% Polaków – 47% Rusinów – 7% pozostali. Święto pułkowe obchodzono corocznie 6 maja w dniu św. Łucji. Regiment nosił guziki w kolorze żółtym oraz szkarłatne (niem. scharlachrot) wyłogi. Językiem dowodzenia był niemiecki.
To właśnie po tych jednostkach wojskowych do dnia dzisiejszego stoją na terenie miasta budynki (do dziś użytkowane) jak: Koszary 2.psp, przed rokiem 1914 koszary 45 Galicyjskiego Regimentu Piechoty, do 1919 3. bss, do 1991 oddziału WOP, obecnie siedziba Placówki Straży Granicznej w Sanoku oraz Uczelni Państwowej im. Jana Grodka i naszego Uniwersytetu. Budynek Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Sanoku przy ul. Konarskiego pierwotnie stanowił koszary wojskowe c. i k. armii (określane jako koszary „na stawisku”).
Obecny budynek szkoły, położony przy ulicy Jana III Sobieskiego 23 stanowił pierwotnie koszary wojskowe. Kamień węgielny pod budynek koszar przeznaczonych dla 57. Batalionu obrony krajowej c. i k. armii został wmurowany 9 kwietnia 1891; w uroczystościach uczestniczyła sanocka elita. W pierwszym okresie budynek służył za garnizon 57. Batalionu Landwehry. W okresie II Rzeczypospolitej w budynku stacjonował I batalion 2 Pułku Strzelców Podhalańskich.
W okresie autonomii galicyjskiej w ramach Austro-Węgier na przełomie XIX/XX w Sanoku (to okres wyraźnej prosperity Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka) z infrastruktury korzystał 45 Pułk Piechoty c. i k. armii; pod koniec XIX wieku szereg budynków w posiadaniu jednostki stanowiło realność miejską, od których pobierano czynsz: dwa domy na Stawisku (koszary 45pp), 6 domów na Wójtostwie (4 koszar, 2 aresztu, 1 kuchni), nowe koszary obrony krajowej z magazynem i barakami, dom murowany (szpital wojskowy), magazyn 45pp, prochownia 45pp i prochownia obrony krajowej położone na folwarku w Posadzie Olchowskiej.
Tuż po II wojnie światowej 12 lipca 1945 do Sanoka przybył I batalion 34 Pułku Piechoty Ludowego Wojska Polskiego i został zakwaterowany w koszarach, do 1939 należących do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich. W okresie PRL do 1952 stacjonował 26 Pułk Piechoty a do 1991 były siedzibą oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza (WOP).
Zabudowania Koszar w Sanoku –Olchowcach powstały w okresie autonomii galicyjskiej w ramach Austro-Węgier dla żołnierzy c. i k. armii. Do 1918 w tym miejscu działała prochownia oraz stadnina ułanów. W okresie II Rzeczypospolitej (1920-1939) w obiektach stacjonował III batalion i pluton artylerii piechoty 2 Pułku Strzelców Podhalańskich. Po II wojnie koszary przejęło ludowe Wojsko Polskie. W okresie PRL w koszarach stacjonował 26 Pułk Czołgów Średnich (1967-1989).
Monumentalny budynek wzniesiony w 1924 r. jako „Dom Żołnierza”. Uszkodzony podczas wojny obiekt odremontowano, lecz nie zrekonstruowano zdobiącej go kopuły. Obecnie jest to siedziba Sanockiego Domu Kultury.
Przedstawione obiekty kubaturowe Garnizonu Sanok to tylko część korzyści miasta Sanoka jakie odniósł dzięki obecności wojska. Są to obszerne fragmenty wykładu Andrzeja Romaniaka.

13.11.2019

Aktualności

Dzisiaj w ramach wykładu otwartego udaliśmy się do DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ "ŚWIATŁO NADZIEI". Po oficjalnym przywitaniu członków Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku Dyrektor placówki – Piotr Kobiałka poinformował słuchaczy o zadaniach jaki mają spełniać działający od 25 kwietnia 2018 r. Dom Pomocy Społecznej „Światło Nadziei” oraz Dom Dziennego Pobytu „Bezpieczna Przystań”. Wyśmienite warunki zorganizowane dla całodobowej opieki nad chorymi w ośrodku, a także o podejmowane sposoby terapii, rehabilitacji sprzyjają udzielaniu wszelakiej pomocy mieszkańcom Domu. W Domu Pomocy Społecznej przebywa trzydzieści osób w ramach opieki całodobowej oraz dziesięć osób w ramach opieki dziennej, w szczególności z różnego rodzaju niepełno sprawnościami, zagrożonych wykluczeniem społecznym. Środki na budowę DPS-u pozyskane zostały ze środków Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020. Działający pod kierownictwem artystycznym Siostry Serafitki s. Elżbiety przy Domu zespół artystyczny przedstawił naszym słuchaczom scenkę rodzajową o mieszkańcach NIESWAROWA. Gospodarze ugościli naszych słuchaczy „słodkim poczęstunkiem” a dyrektor osobiście oprowadził po obiekcie.

30.10.2019

Aktualności

Spotkanie z mgr Wiesławą Wojciechowską – nauczycielem Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w Nowosielcach pozwoliło naszym słuchaczom uzmysłowić sobie jak kwiaty doniczkowe wpływają na nasze zdrowie, wydzielając różne związki chemiczne. Przeprowadzony wykład przekonał słuchaczy że warto uprawiać w domu kwiaty doniczkowe, bo poprawiają samopoczucie, dodają sił, czasem wręcz leczą. Warunek - muszą być dobrze dobrane! Kwiaty doniczkowe dostarczają tlenu. Tam, gdzie przebywa dużo ludzi i stężenie dwutlenku węgla jest większe (np. sale konferencyjne), dobrze jest uprawiać alturium, skrzydłokwiat, scindapsus czy daktylowiec niski. Kolejną ważną zależnością między kwiatami doniczkowymi a zdrowiem człowieka jest ta, że zwiększają one wilgotność powietrza. Kwiaty doniczkowe zwalczają też bakterie, wirusy i zarodniki grzybów. Dzieje się tak dzięki wydzielanym przez nie lotnym substancjom fitoncydom, zwanym czasami roślinnymi antybiotykami. Kwiaty doniczkowe oczyszczają powietrze ze szkodliwych substancji. Ponadto kwiaty doniczkowe to aromaterapia. Zapach najszybciej wpływa na zmianę samopoczucia, ponieważ impulsy zapachowe są łatwo przenoszone do mózgu. Pachną głównie kwiaty, ale substancje odpowiedzialne za aromat znajdują się we wszystkich częściach rośliny: w liściach, pędach, korzeniach, nasionach i owocach. Kwiaty doniczkowe to lepsze samopoczucie - kolor zielony poprawia pracę płuc i krążenie krwi. Niektóre badania wykazują nawet, że pogłębia oddech. Ale zieleń roślin doniczkowych przede wszystkim dobrze działa na psychikę człowieka - uspokaja nerwy i koi oczy. Pamiętajmy jednak że kwiaty doniczkowe to również gatunki trujące. Hodując te trujące piękności, warto przestrzegać dwóch zasad: ustawić kwiaty doniczkowe w miejscu niedostępnym dla dzieci i zwierząt domowych, a zabiegi pielęgnacyjne (przesadzanie, mycie liści, usuwanie uszkodzonych części) wykonywać w rękawiczkach. Podczas spotkania słuchacze usłyszeli również dużą dawkę informacji w jaki sposób dekorować pomieszczenia na różne okazje.

23.10.2019

Aktualności

Na wstępie dzisiejszego spotkania kierownik Sanockiego Inspektoratu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Stanisław Sroka zaprezentował słuchaczom jubileuszowy film o ZUS-sie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych powstał 24 października 1934 roku na mocy rozporządzenia Prezydenta RP Ignacego Mościckiego. Od blisko 85 lat ZUS jest najważniejszą instytucją polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Od tamtej pory jest najważniejszą instytucją polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Obsługuje 25 milionów klientów: ubezpieczonych, świadczeniobiorców i przedsiębiorców. Wypłaca dziesiątki świadczeń ubezpieczeniowych z tytułu wielu różnych ryzyk. Ubezpieczenia społeczne stanowią ważny filar naszej państwowości – odegrały istotną rolę w jej kształtowaniu oraz w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego i solidaryzmu społecznego. Zarówno w II Rzeczpospolitej, jak i teraz obowiązuje ten sam mechanizm redystrybucji. Trwałe są też mechanizmy zabezpieczenia społecznego. Pozostało też najważniejsze – gwarancja terminowej wypłaty świadczeń i dbałość o jak najlepszą, jakość obsługi klientów, troska o zdrowie i sprawność ubezpieczonych oraz powszechna edukacja w dziedzinie ubezpieczeń społecznych i naukowe podstawy systemu. Następnie pracownica Wydziału Świadczeń Emerytalno – Rentowych przedstawiła zebranym korzyści, jakie odniosą osoby, które złożą w ZUS wniosek o 500 PLUS DLA NIEPEŁNOSPRAWNYCH – tj. stały dodatek w wysokości 500 zł miesięcznie dla osób niepełnosprawnych powyżej 18 roku życia, całkowicie niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Program wystartował 1.10.2019 r.

16.10.2019

Aktualności

Realizując wykład poświęcony profilaktyce alkoholowej zarząd SUTW wykorzystał wystąpienie mgr Grażyny Łucji Szajdy - certyfikowanego specjalisty terapii uzależnień, specjalisty psychologa klinicznego, posiadającej 20 letnie doświadczenie w pracy z osobami uzależnionymi oraz współuzależnionymi (publikowane https://www.youtube.com/watch?v=pytlBWP8slc) z 26 maja 2017 r. „Rozwój duchowy jako szansa wyjścia z uzależnień” oraz Wstrząsający dokument obejmujący 3 lata z życia alkoholika w średnim wieku. Michał pije już 30 lat. Jak nisko trzeba upaść, by wreszcie zapragnąć podnieść się z dna? Jak silnym trzeba być, by tego dokonać? Michał Marian Pawełczyk, bohater przejmującego filmu dokumentalnego Beaty Januchty, doświadczył na własnej skórze i skrajnego upodlenia i cudu odradzania się.
Filmowa historia Michała obejmuje dwa i pół roku z jego życia. Michał pije od 30 lat, z czego od 20 lat intensywnie. To alkohol sprawił, że stracił rodzinę: żona odeszła od niego, zabierając dwuletniego wówczas synka, Maćka. Wyjechała z dzieckiem do Szwecji, gdzie Michał ma ciotkę. To ona pomogła Ninie urządzić się w nowym miejscu. Od czasu ich wyjazdu, wkrótce po stanie wojennym, Michał praktycznie nie miał z nimi kontaktu. Ledwo pamięta syna, który teraz jest już dorosły. Z czasem nałóg odebrał mu także pracę i dach nad głową. Michał mieszkał w altankach, kanałach, ruderach do rozbiórki. Bywało, że wypijał 6-7 butelek alkoholu dziennie. Gdy nie starczało pieniędzy na wódkę czy wino, pił to, co akurat wpadło w rękę: denaturat, borygo itp. Ten inteligentny i prawdopodobnie wykształcony mężczyzna wstydził się pokazywać na oczy dawnym znajomym, nie chciał czuć smrodu własnego ciała i spoglądać na siebie trzeźwo. Dobrze czuł się tylko wśród takich jak on, bo tylko oni go nie odtrącali. Kilkakrotnie podejmował desperackie próby wyjścia z nałogu, ale po paru tygodniach, spotkawszy się znowu z kumplami od kieliszka, wracał do punktu wyjścia. Kiedy zaczyna się film, jest czerwiec 2000 r. Brudny, zarośnięty, wiecznie zamroczony Michał, budzi bardziej odrazę niż litość. Rok później, po paromiesięcznym leczeniu w poradni AA, znów jest w melinie, praktycznie nie trzeźwieje. Ale podejmuje kolejną próbę wyjścia z matni. Zjawia się we wrocławskim Schronisku św. Brata Alberta, kierowanym przez Dariusza Dobrowolskiego. Dostaje swoje łóżko, czyste ubranie, jedzenie, lekarstwa na odtrucie, a przede wszystko życzliwość i zrozumienie. Powoli wraca do normalnego świata i coraz dotkliwiej odczuwa samotność, brak miłości. Tak bardzo tęskni za synem, tak wiele by dał, żeby go zobaczyć. Tym razem musi wytrwać. W listopadzie 2001 r. nadal nie sięga po kieliszek. Odzyskał siły, dostał pracę w skupie złomu. Choć wciąż jeszcze balansuje między nadzieją i rozpaczą, wiarą i zwątpieniem, trwa w swoim postanowieniu. Odkłada każdy grosz na podróż do Szwecji. Z niechęcią patrzy na swych dawnych, zapijaczonych kumpli. W październiku 2002 r. składa podanie o paszport, z pomocą Darka kupuje nowe, porządne ubrania na podróż. Nie chce przynieść synowi wstydu, kiedy już dojdzie do spotkania. Bo Michał nie traci nadziei, że Maciek zechce się z nim zobaczyć, tak jak on sam zdecydował się przed laty spotkać z własnym ojcem, który go porzucił. Michał nie robi sobie złudzeń, że chłopak rzuci mu się w ramiona, ale na pewno zechce go wysłuchać, może nawet spróbuje zrozumieć i wybaczyć zmarnowane dzieciństwo? Nie uprzedził go o swoim przyjeździe, chce zobaczyć spontaniczną reakcję Maćka. O planowanej wizycie wie tylko ciotka. Obiecuje pomoc w skontaktowaniu z synem. W połowie grudnia Michał wsiada na prom. Czy spełni się jego największe marzenie? (http://www.filmpolski.pl/fp/index.php?film=4218561).

09.10.2019

Aktualności

Wyjazd słuchaczy do Pastwisk przypomniał że okolice tej miejscowości nierozerwalnie związane są z najznamienitszym Polakiem – św. Janem Pawłem II. To właśnie tutaj powstało Regionalne Centrum Pamięci Kardynała Karola Wojtyły w Pastwiskach. Centrum powstało w celu upamiętnienia licznych pobytów Kard. Karola Wojtyły w Beskidzie Niskim a w szczególności w Rudawce Rymanowskiej. Miejsce to pokazuje ścieżkę życiową Korola Wojtyły, która doprowadziła go aż na Stolicę Piotrową poprzez wyeksponowanie trzech wątków: intelektualno-duchowego, pasterskiego i przyrodniczego. O tych wydarzeniach w sposób wyśmienity opowiedziała nam pani Małgorzata Kosiarska. Podczas pobytu w Pastwiskach odwiedziliśmy również zbudowany w 1980 roku Kościół p.w. Św. Józefa Robotnika, dla którego papież Jan Paweł II podarował figurę Matki Boskiej Fatimskiej. Ten dar upamiętnia wędrówki Ojca Świętego, najpierw jako młodego kapłana a później kardynała po tych pięknych okolicach. W budynku znajduje się sala konferencyjna, wyposażona w nowoczesny sprzęt multimedialny, mogąca pomieścić do 100 osób, która jest idealnym miejscem na zorganizowanie konferencji, spotkań, dyskusji, itp.

osobiste przedmioty porucznika
osobiste przedmioty porucznika
09.10.2019

Aktualności

W Pastwiskach obok Regionalnego Centrum Pamięci Kardynała Karola Wojtyły znajduję się szczególny pomnik porucznika Františka Geislera z II Czechosłowackiej Samodzielnej Brygady Spadochronowej, który poległ w tej miejscowości 18 września 1944 roku w czasie walk tzw. operacji Karpacko Dukielskiej ratując swoich rannych żołnierzy na polu bitwy. O tułaczych losach tego żołnierza opowiada kustosz.
Na stronie https://www.pastwiska.pl/pomnik.html opisana jest historia prawie 50-letnich poszukiwań przez syna grobu swojego Ojca, którego nigdy nie spotkał.

09.10.2019

Aktualności

Stare traktory, przedmioty codziennego użytku, tradycyjne stroje oraz historię wsi Besko w powiecie sanockim można poznać w Centrum Dziedzictwa, które powstało w tej miejscowości. Centrum mieści się w dawnym XIX-wiecznym spichlerzu, który należał do majątku Czartoryskich. Ekspozycje, połączone z prezentacjami multimedialnymi pokazujące życie chłopstwa od pradziejów po czasy powojenne znajdują się na trzech kondygnacjach. Część eksponatów przekazali mieszkańcy Beska. Na ostatnim piętrze jest sala kinowa, w której wyświetlany jest film o Besku. W planach jest, aby w Centrum Dziedzictwa odbywały się m.in. kiermasze świąteczne. Szczegółowych informacji uczestnikom wycieczki udzieliła pani Aneta Szałankiewicz.

07.10.2019

Aktualności

Szkolenie wolontariuszy - Zboiska 2019. W dniach 4-5 października 2019 w Ośrodku w Zboiskach, odbyło się spotkanie szkoleniowe wolontariuszy Powiatowego Centrum Wolontariatu w Sanoku. W spotkaniu udział wzięli również wolontariusze Koła Wolontariatu przy Sanockim Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Przedmiotem corocznego szkolenia nowych wolontariuszy (pierwsze roczniki sanockich szkół ponadpodstawowych i Uczelni Państwowej) był udział w prelekcjach i warsztatach, między innymi: ” Bezpieczeństwo i Samoobrona”, przeprowadzony przez przedstawicieli policji, „Błędne koło uzależnień – trzeźwość to określony styl życia” oraz „Pierwsza pomoc przedmedyczna”, po którym wolontariusze mogli przystąpić do egzaminu i uzyskać cenny certyfikat. Odbyli również spotkanie z burmistrzem miasta Sanoka, panem Tomaszem Matuszewskim, który wygłosił wykład pt. „Jak ważny jest wolontariat dla społeczeństwa Sanoka”. Następnie pani Marta Głód wygłosiła prelekcję na temat „Wolontariusz – rodzaje form pomocy”. Uczniowie mieli okazję do odbycia indywidualnych rozmów z panią psycholog. To spotkanie było również okazją do integrowania się sanockich wolontariuszy.

08.10.2019

Aktualności

Wizyta w Środowiskowym Domu Samopomocy w Wolicy. Przed corocznym szkoleniem nowych wolontariuszy w Ośrodku Rekolekcyjno-Wypoczynkowym w Zboiskach uczestnicy tego szkolenie odwiedzili Środowiskowy Dom Samopomocy w Wolicy, który jest placówką pomocy społecznej, w której oparcie mogą znaleźć osoby niepełnosprawne z umiarkowanym i znacznym stopniem niepełnosprawności w szczególności z terenu naszej gminy. Zadaniem Domu jest przede wszystkim rozwijanie i podtrzymywanie u osób niepełnosprawnych umiejętności niezbędnych do samodzielnego, aktywnego funkcjonowania w środowisku. Cel ten realizowany jest przede wszystkim poprzez terapię zajęciową. Terapia zajęciowa realizowana w ŚDS daje każdemu uczestnikowi szansę wyrażenia siebie w dostępnej i indywidualnej formie. Daje możliwość na wybór takiej formy twórczości, która odpowiada indywidualnym uzdolnieniom i możliwościom uczestnika. Celem realizowanym w Środowiskowym Domu Samopomocy w Wolicy jest rehabilitacja przywracająca uczestników do życia we własnym środowisku społecznym. W naszym Domu prowadzone są wszystkie formy terapii zajęciowej, praca, ruch i rozrywka. Wykonywanie pożytecznych czynności w Domu, prace porządkowe na terenie i wokół Domu podtrzymują prawidłową aktywność uczestnika oraz pomagają w osiągnięciu samodzielności życiowej. Systematycznie i ciekawie prowadzone zajęcia rehabilitacyjno– ruchowe prowadzone przez fizjoterapeutę rozwijają kondycję fizyczną i psychiczną uczestnika.

07.10.2019

Aktualności

Wołoska Koliba, czyli folkowe spotkania na pasterskim szlaku. Jak co roku w Bieszczadach na dobre rozpoczął się jesienny spęd owiec o pięknej tradycji, którą warto celebrować, a już na pewno świętować. Dlatego w Bacówce u Franosa i Chacie nad Wisłokiem, hucznie, nadzwyczaj wesoło i z przytupem świętowano zakończenie sezonu pasterskiego. Wydarzenie nazwane tradycyjnie Wołoską Kolibą, czyli folkowymi spotkaniami na pasterskim szlaku przyciągnęło do Osławicy i Wisłoka Wielkiego wielu gości. Bacówka Franosa znajduje się w niewielkiej wiosce Osławica, położonej na trasie z Cisnej do Komańczy, tuż za Nowym Łupkowem. Tu znajduje się obecnie największe stado owiec w Bieszczadach. Uczestnicy spotkania zobaczyli nie tylko spęd owiec, ale też zabawy pasterskie i pokazy łucznicze. Część naszych słuchaczy wzięła udział w warsztatach fotograficznych w plenerze, spacerze zielarskim prowadzonym przez Jolantę Harnę. Były wystawy oraz kiermasz rękodzieła góralskiego. Były koncerty, wystawy i warsztaty. Jak na prawdziwą góralską biesiadę przystało, nie zabrakło też oscypków, bundzy i żętycy. Nie mogło zatem zabraknąć na nim słuchaczy Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.

01.10.2019

Aktualności

INAUGURACJA ROKU AKADEMICKIEGO 2019/2020. Sanocki Uniwersytet w dniu 1 października 2019 r. zainaugurował kolejny rok akademicki. Uroczystość poprzedzona mszą w kościele pw. Przemienienia Pańskiego (na której poświęcono nowy sztandar Uczelni Państwowej im. Jana Grodka w Sanoku.) dorocznym zwyczajem przeprowadzona została wspólnie z Uczelnią Państwową im. Jana Grodka w Auli Centrum Sportowo-Dydaktycznym. Licznie zgromadzonych gości, tj.; rektorów i delegatów szkół wyższych, przedstawicieli władz państwowych samorządowych, parlamentarzystów, duchownych, reprezentantów środowisk lokalnych, biznesu oraz studentów przywitała JM Rektor prof. dr hab. Elżbieta Cipora. W swoim wystąpieniu inauguracyjnym Pani Rektor podsumowując miniony rok akademicki przedstawiła wyzwania na przyszłość stojące przed Sanocką Almamater. Wykład inauguracyjny pt: „Leczenie ortopedyczne chorych z artropatią hemofilową stawów” wygłosił prof. zw. dr hab. n. med. Ireneusz Kotela Kierownika Kliniki Ortopedii, Traumatologii i Medycyny Sportowej Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie. Ostatnim akcentem inauguracji roku akademickiego był występ nauczyciela akademickiego Uczelni dr Moniki Brewczak, która przeniosła zgromadzonych w świat muzyki filmowej Ennio Morricone.

19.06.2019

Aktualności

Zakończenie roku akademickiego 2018/2019. Czas niestety biegnie bardzo szybko. To już kolejny raz przychodzi nam zakończyć kolejny 2018/2019 rok akademicki w naszym sanockim uniwersytecie Trzeciego Wieku. Rozpoczęliśmy je w sposób nietypowy, bowiem na wstępie z programem artystycznym wystąpiła grupa artystów amatorów reprezentująca Klub Seniora "Barwy Jesieni" przy Osiedlowym Domu Kultury Sanockiej Spółdzielni Mieszkaniowej "GAGATEK". Podczas występu artyści zaprezentowali całą gamę swojego repertuaru. Był zatem pokaz grupy tanecznej, piosenki zespołu, wiersze, skecze oraz słowa skierowane do naszych słuchaczy. Występ bardzo się podobał i został ciepło przyjęty przez naszych słuchaczy. Każde zakończenie pewnego zamkniętego okresu czasu to okazja do podsumowań. W sposób bardzo ogólny wymieniając tylko najważniejsze wydarzenia minionego roku przypomniał je prezes naszego Stowarzyszenia. Zakończenie roku akademickiego to okazja po podziękowań. Dorocznym zwyczajem decyzją Zarządu osobom szczególnie pomocnym w prowadzeniu działalności statutowej naszego Stowarzyszenia przyznano honorowy tytuł „Przyjaciel Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku” a byli nimi mgr Robert Bańkosz oraz mgr Wojciech Pajestka. Na ręce J.M. Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku dr n. med. doc. Elżbiety Cipora prezes SUTW przekazał pisemne podziękowanie dla wszystkich pracowników za całoroczną współpracę. W imieniu własnym i słuchaczy prezes zarządu Andrzej Pańko przekazał pisemne podziękowanie dla wiceprezes Czesławy Kurasz, Genowefy Zahaczewskiej, Heleny Kunik oraz Zbigniewa Sabat za szczególne zaangażowanie w realizację żądań statutowych podczas minionego roku akademickiego. Sekretarz zarządu Ewa Rogacz w imieniu własnym i słuchaczy SUTW podziękowała prezesowi Andrzejowi Pańko za kierowanie pracą zarządu oraz planowanie i realizację zadań statutowych w zakresie kształcenie ustawicznego naszych studentów. Na zakończenie wszyscy uczestnicy tegorocznego zakończenia roku akademickiego wzięli udział w poczęstunku serwowanym przez zaprzyjaźniona restaurację „Finezja”

mgr Wojciech Pajestka
mgr Wojciech Pajestka
12.06.2019

Aktualności

W dzisiejszym naszym gościem był Wojciech Pajestka - pracownik Biura Karier, Promocji i Współpracy PWSZ w Sanoku. Sport zawsze towarzyszył jego życiu i był mu bardzo bliski. Podczas swojego wykładu przypomniał zebranym czym każdego człowieka jest „odrobina” sportu bowiem ruch i wysiłek fizyczny wpływa na zdrowie. Dlaczego warto ćwiczyć? Bo to najlepszy sposób, by schudnąć, ale także zapobiec chorobom cywilizacyjnym. Należy pamiętać że ruch wywiera najbardziej korzystny wpływ wtedy, kiedy ma charakter systematyczny, długotrwały, przy czym istotną rolę odrywa właściwy dobór ćwiczeń fizycznych oraz ich intensywność. Osoby w dojrzałym wieku, które dopiero teraz postanowiły ćwiczyć, powinny zacząć od dziesięciominutowego treningu, lecz powtarzanego kilka razy w ciągu dnia. Ćwiczenia, nawet krótkie, powinny rozpoczynać się rozgrzewką, która pozwoli uniknąć kontuzji, w części głównej - ćwiczenia odpowiednio intensywne, a na koniec - stopniowe wyciszenie organizmu. To trzy ważne etapy każdych ćwiczeń. Wytrzymałość zapewni nam marsz (zamiast marszu, można uprawiać nordic walking, bo zmniejsza on obciążenie kręgosłupa. Poleca się także ćwiczenia w wodzie i długie spacery), bieg, jazda na rowerze, taniec. Najprostszy wysiłek siłowy to chodzenie po schodach. Ważne są też ćwiczenia rozciągające. Dla osób puszystych wskazany jest trening trwający 90 minut, bo organizm najpierw spala węglowodany, dopiero potem tłuszcz. Należy pamiętać że osoby puszyste powinny się unikać wysiłku fizycznego typu podskoki, mogą one stanowić zbyt duże obciążenie dla kręgosłupa, zwłaszcza w odcinku lędźwiowym, oraz dla dużych stawów (kolanowych, skokowych). Po każdym umiarkowanym, ale systematycznym wysiłku fizycznym wzmacnia się układ odpornościowy. Poprawia się bariera bezpieczeństwa chroniąca przed chorobotwórczymi wirusami i bakteriami. Ale dotyczy to także chorób nowotworowych. Sprawny układ immunologiczny sam niszczy zmienione nowotworowo komórki. Zapamiętajmy że aktywność fizyczna wzmacnia mięśnie, stawy, poprawia ich elastyczność, zapobiega demineralizacji kości, wpływa na gospodarkę hormonalną i enzymatyczną. Lista korzyści zdrowotnych jest imponująca. Badania dowodzą, że ludzie aktywni lepiej się uczą i zapamiętują, bo ich mózg sprawniej pracuje.

05.06.2019

Aktualności

Karpaty ciągną się wyraźnym łukiem o długości ok. 1300 km pomiędzy przełomem Dunaju: na granicy austriacko – słowacko - czeskiej w pobliżu Bratysławy, do tzw. „Żelaznej Bramy” na pograniczu rumuńsko-serbskim, gdzie niewielką enklawą przekraczają Dunaj Karpaty dzieli się na trzy jednostki : Wschodnie, Zachodnie i Południowe. Obecność Karpat w kulturze znacznie przewyższa ich powierzchnię, ma to swe źródła w historii i rozmieszczeniu ważnych ośrodków rozwoju kultury i sztuki. Łuk Karpat stanowił barierą osadniczą ale także, ze względu na położenie, był szlakiem wędrówek i ponawianych fal osadnictwa. Przyglądając się mapie, można zauważyć, że łuk Karpat dotyka na zachodzie Alp, a na wschodzie Bałkanów. Od najdawniejszych czasów mieszały się tu ludy ze Wschodu, Celtowie, Germanie, Słowianie i ludy wędrujące z Południa Europy. Karpaty były obszarem nomadycznej gospodarki pasterskiej, handlu i miast zakładanych już w XIII wieku. Mieszanka ludów, długo praktykowany pasterski nomadyzm i trudne warunki życia dały w rezultacie unikalną kulturę karpacką. W ostatnim stuleciu w Karpatach mieszały się żywioły : Słowiański ( Ruski, Polski, Słowacki, Czeski), Wołoski, Niemiecki, Rumuński, Bułgarski, Żydowski, Cygański i inne. Zabytki architektury, tradycyjne obyczaje, muzyka i sposoby gospodarowania są obecnie wielką wartością i podlegają badaniom i ochronie. Karpaty to także stare szlaki transportowe z Południa na Północ i wiele lokalnych dróg, którymi transportowano sól, wino, drewno, miedź, tkaniny, bursztyn i nowe mody w kulturze. Na dzisiejszym wykładzie który przeprowadzony został w „Sali Herbowej” Urzędu Miasta Sanoka mgr Robert Bańkosz przedstawił zebranym kulturę karpacką obejmującą region Karpat Wschodnich na pograniczu polsko – ukraińsko – słowackim.

mgr Zdziasław Socha
mgr Zdziasław Socha
29.05.2019

Aktualności

W dniu dzisiejszym słuchacze Sanockiego UTW spotkali sie z przedstawicielem zaprzyjaźnionego UTW z Krosna kol. Zdzisławem Sochą który przedstawił zebranym krótką informację z realizacji międzynarodowych spotkań seniorów w ramach realizacji projektów finansowanych ze środków Unii Europejskiej. Podnoszenie kwalifikacji i umiejętności zarządu i słuchaczy Krośnieńskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku to ostatni z realizowanych projektów na terenie Irlandii.

22.05.2019

Aktualności

WIZYTA W NOWOSIELCACH. Słuchacze Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku dzięki zaproszeniu i uprzejmości Pana Dyrektora Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w Nowosielcach mgr inż. Józefa Gocko mieli możliwość zapoznania się z obiektami dydaktycznymi oraz wyposażeniem technicznym będącym na stanie Zespołu Szkół. Było to możliwe podczas tradycyjnego środowego wykładu otwartego przeprowadzonego na terenie Szkoły. Uczestnicy spotkania usłyszeli odpowiedzi na temat rolnictwa precyzyjnego, energii odnawialnej oraz podstawowych jednostek chorobowych istniejących w obrębie rolnictwa. Mgr inż. Tomasz Prawda i mgr inż. Jakub Czerkies przekazali uczestnikom wyjazdu część wiedzy ogromnego, powstającego w ciągu wielu lat rolnictwa precyzyjnego. Uczestnicy spotkania dowiedzieli się, że rolnictwo precyzyjne to gospodarowanie wspomagane komputerowo, oparte głównie na gromadzeniu danych o przestrzennym zróżnicowaniu plonów w obrębie pola. To mapy na podstawie, których stosuje się wybiórczo zabiegi nawożenia i ochrony roślin. Rolnik używa do tego celu maszyn precyzyjnej aplikacji agrochemikaliów. Koncepcja rolnictwa precyzyjnego zapewnia uzyskiwanie większych plonów wyższej, jakości, obniżenie kosztów produkcji oraz ograniczenie skażenia środowiska. Lek. wet. Stanisław Kaczor przedstawił występujące w naszym otoczeniu jednostek chorobowych. Zarówno zwierzęta jak i ludzie oraz rośliny są często atakowane przez różne drobnoustroje. Wykształcone różnego rodzaju bariery, zabezpieczenia czy mechanizmy odporności okazują się niewystarczające czy nawet zawodne i dochodzi wówczas do inwazji wirusów, bakterii na organizm wielokomórkowy. Szczególną uwagę poświęcił afrykańskiemu pomorowi świń ”Wirus ASF”. Mgr inż. Krzysztof Skoczołek przedstawił zebranym zagadnienia wykorzystania energii odnawialnej. Uczestnicy spotkania dowiedzieli się, że odnawialne źródła energii to źródła energii, których wykorzystywanie nie wiąże się z długotrwałym ich deficytem, ponieważ ich zasób odnawia się w krótkim czasie. Takimi źródłami są między innymi wiatr, promieniowanie słoneczne, opady, pływy morskie, fale morskie i geotermia. Przeciwieństwem ich są nieodnawialne źródła energii, czyli źródła, których zasoby odtwarzają się bardzo powoli bądź wcale: ropa naftowa, węgiel, gaz ziemny i uran pozyskiwany z kopalin. To nasze wspólne spotkanie było przykładem szczerego dzielenia się wiedzą, doświadczeniem i sercem z wszystkimi, którzy zechcieli w nim wziąć udział.

mgr Iwona Ryniak-Kasprzak
mgr Iwona Ryniak-Kasprzak
15.05.2019

Aktualności

WARSZTATY - SENIOR MEDIATOR.

08.05.2019

Aktualności

B W A Galeria Sanocka 13 lat działalności i sukcesów. BWA Galeria Sanocka jest galerią miejską, niekomercyjną. Galeria usytuowana jest przy Rynku sanockim, zajmuje górną kondygnację zabytkowej mieszczańskiej kamienicy. Dysponuje czterema salami ekspozycyjnymi, w układzie amfiladowym o łącznej powierzchni 130 m2. Program zakłada prezentację sztuki współczesnej, ze szczególnym naciskiem na zjawiska nowe. W Galerii Sanockiej organizowane są wystawy indywidualne i zbiorowe. Ważnym elementem programu są akcje w przestrzeni publicznej miasta. Galeria stara się promować twórczość młodych artystów pochodzących z Sanoka. Galeria organizuje pokazy filmów, spotkania autorskie, wydaje katalogi wystaw i druki ulotne. Przy galerii działa Pracownia Edukacji Artystycznej, która realizuje szeroki program zajęć dydaktycznych przybliżających sztukę współczesną. Dla młodzieży i dorosłych organizowane są cykle wykładów i warsztatów dotyczących historii sztuki i kultury, zajęcia dla dzieci rozwijają niekonwencjonalny stosunek do środków artystycznych. Malarstwo, grafika, rzeźba, rysunek, fotografia, instalacje, sztuka obiektu, wideo – to jest podstawowa działalność Sanockiego BWA. Informacje o tej działalności przekazał naszym słuchaczom na spotkaniu w siedzibie BWA jej kierownik Sławomir Woźniak - który jest jest animatorem kultury, teatrologiem, nauczycielem i pomysłodawcą wielu imprez artystycznych i edukacyjnych o zasięgu ogólnopolskim, regionalnym i lokalnym. Ukończył Akademię Teatralną w Warszawie (wydział wiedzy o teatrze), Podyplomowe Studia z Zarządzania Placówkami Kultury i Oświaty (Akademia Muzyczna we Wrocławiu), Podyplomowe Studium Pedagogiczne (PWSZ Sanok), Kwalifikacyjny Kurs Pedagogiczny dla nauczycieli szkół artystycznych (CENSA w Warszawie) oraz dwuletnie Studium Teatralne w Warszawie. Praktycznie od początku drogi zawodowej, jest związany z amatorskim ruchem teatralnym i recytatorskim. W latach 1986 – 1990 prowadził w GOK Bukowsko dziecięcy zespół teatralny Świat Baśni”, który był laureatem wojewódzkich i ogólnopolskich przeglądów teatralnych (1988 r. – I miejsce na wojewódzkim przeglądzie KROSCENA oraz udział w Centralnym Pokazie Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Amatorskich w Łodzi, 1989 – finalista Ogólnopolskiego Turnieju o Puchar Uśmiechu w Krośnie).

12.04.2019

Aktualności

Warsztaty kulinarne 12.03.2019 - 12.04.2019 Warsztaty kulinarne. Słowo „dieta” pochodzi z języka greckiego i oznacza styl życia, czyli sposób żywienia i aktywność fizyczną. Obecnie odnosi się do sposobu żywienia. Uwzględnia odpowiednie urozmaicenie i doboru produktów pod względem ilościowym oraz jakościowym. Na prowadzonych przez mgr inż. Krzysztofa Indyka - nauczyciela przedmiotów gastronomicznych Zespołu Szkół nr 1 w Sanoku - Warsztatach Kulinarnych 18- osobowa grupa słuchaczy naszego Uniwersytetu dowiedziała się, że w naszym odżywianiu ważnymi zagadnieniami do uwzględnienia są: klasyfikacja diet; zasady ich sporządzania; przyjęte metody obróbki cieplnej do sporządzania potraw ponadto znajomość charakterystyki diety łatwostrawnej oraz diet z ograniczeniem białka, tłuszczu i cukrów prostych. Opracowując daną dietę pamiętać bezwzględnie musimy o zamierzonym celu do osiągnięcia: tj. usunięciu dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, poprawę w zakresie wydzielania soków trawiennych oraz trawienia; wchłaniania i funkcji motorycznych; prawidłowe odżywianie organizmu i wyrównanie poprzednich niedoborów w odżywianiu, jeżeli one istnieją. Istotną wiedzą do zapamiętania jest że dieta oprócz funkcji żywienia podstawowego, musi ponadto: oszczędzać chory narząd; pokrywać zwiększone zapotrzebowanie na składniki pokarmowe, które w wyniku choroby są wykorzystywane lub tracone w większej ilości; ograniczać lub wykluczać składniki pokarmowe, których przemiana w organizmie jest upośledzona; wykluczać składniki, na które chory jest uleczony.

10.04.2019

Aktualności

G M O - szanse czy zagrożenia?  GMO (z ang. Genetically Modified Organism, czyli organizm zmodyfikowany genetycznie), to takie rośliny lub zwierzęta, których materiał genetyczny został zmieniony w laboratoriach za pomocą skomplikowanych metod inżynierii genetycznej. Zmiany te polegają np. zwiększeniu aktywności jakiegoś konkretnego genu, poprzez wprowadzenie do DNA jego dodatkowych kopii. Można również wyciszyć dany gen i dzięki temu pozbawić organizm jakiejś cechy, za którą ów gen odpowiadał. Inną metodą tworzenia GMO jest przeszczepianie genów z jednych organizmów do innych. Dzięki powyższym metodom nadaje się organizmom, np. roślinom, cechy pożądane przez człowieka: większą trwałość, odporność na szkodniki, wirusy, grzyby czy środki chwastobójcze, zwiększa zawartość witamin lub błonnika, nadaje intensywniejszy kolor albo zmusza do produkcji jakichś substancji (np. bakterie, którym wszczepiono gen człowieka i produkują w laboratoriach ludzką insulinę na potrzeby medycyny). Warto przy tym pamiętać, że obecnie wykorzystywane przez człowieka rośliny „tradycyjne” też nie są naturalne, gdyż zostały otrzymane metodą długotrwałych krzyżówek genetycznych. Różni je od GMO to, że podczas krzyżowania nie stosowano nowoczesnych metoda inżynierii genetycznej a „mieszanie” genów odbywało się w obrębie danego gatunku (np. uzyskanie wydajnych odmian pszenicy; wyhodowanie nektarynek, czyli pozbawionych włosków brzoskwiń) lub było skutkiem łączenia blisko spokrewnionych gatunków (np. pszenżyto). O organizmach których materiał genetyczny został zmieniony za pomocą metod nowoczesnej biotechnologii w taki sposób, by nadać mu nowe pożądane cechy (np. odporność danej rośliny na choroby czy suszę) opowiedział nam na dzisiejszym spotkaniu dyrektor Instytutu Gospodarki Rolnej i Leśnej PWSZ im. Jana Grodka w Sanoku dr inż. Mateusz Kaczmarski. Zaznaczył on że w chwili obecnej bardzo trudno jest odpowiedzieć na postawione w wstępie wykładu pytanie ponieważ upłynęło zbyt mało czasu aby stwierdzić definitywnie następstwa dokonanych zmian na organizmy biotopu jako całości i relacje pomiędzy nimi.

dr Jolanta Mazur-Fedak
dr Jolanta Mazur-Fedak
27.03.2019

Aktualności

Poeta, prozaik, eseista, tłumacz. Jeden z największych poetów polskich, laureat nagrody Nobla w roku 1980 i wielu innych prestiżowych nagród literackich, tłumaczony na kilkanaście języków. Doktor honoris causa wielu uniwersytetów w USA i w Polsce, honorowy obywatel Litwy i miasta Krakowa. Twórczość Czesława Miłosza jest bardzo różnorodna pod względem rodzajowym i gatunkowym. Przypada na długi czas: dwudziestolecie międzywojenne, lata II wojny światowej oraz okres powojenny. Wybitny polski poeta stworzył wiele poruszających wierszy, esejów i powieści. Twórczość Miłosza jest bogata – nie ogranicza się do poezji, równie ważną domeną jego działań jest proza i przekłady, był też profesorem języków i literatury. Bardzo ciekawy wykład poświęcony życiu i twórczości Czesława Miłosza zaproponowała naszym słuchaczom dr Jolanta Mazur-Fedak – nauczyciel języka polskiego w II Liceum Ogólnokształcącym w Sanoku. Dr Jolanta Mazur-Fedak prowadzi od lat Koło Teatralne grupujące młodzież zainteresowaną sztuką sceniczną. Jego członkowie co roku wyjeżdżają na warsztaty teatralne oraz spektakle do renomowanych teatrów w Polsce, spotykają się z twórcami teatralnymi, aktorami. Mogą też zaprezentować własną twórczość. Dr Joanna Mazur –Fedak to również konkursy recytatorskie dla uczniów szkół gimnazjalnych, średnich.

20.03.2019

Aktualności

WALNE SPRAWOZDAWCZO – WYBORCZE ZEBRANIE CZŁONKÓW STOWARZYSZENIA. W dniu 20 marca 2019 r. w Sanoku odbyło się Walne sprawozdawczo – wyborcze Zebranie Członków Stowarzyszenia Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku. Na sali w pierwszym terminie obrad było obecnych 33 członków posiadających czynne prawo wyborcze, co stanowiło 14,56% ogółu członków Stowarzyszenia. Liczba członków Stowarzyszenia Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku im. Jana Grodka w Sanoku na dzień 20 marca 2019 r. wynosi 227 osób. Zgodnie z przepisem § 21 ust. 1 Statutu Stowarzyszenie WZC przeprowadzono w drugim terminie 20 marca 2019 r. Walne Zebranie sprawozdawczo – wyborcze Członków Stowarzyszenia otworzył w drugim terminie Prezes Zarządu Kol. Andrzej Pańko, który powitał wszystkich zgromadzonych, podziękował za przybycie i po stwierdzeniu prawidłowości odbycia nadzwyczajnego walnego zebrania przedstawił zebranym decyzję zarządu o podaniu się wybieralnych organów do dymisji. WZC przeprowadziło prezydium w składzie Julia Lubińska Krystyna Pawlak oraz Irena Pańko których kandydatury zostały podczas głosowania jednogłośnie przyjęte. W wyniku podjętych przez WZC decyzji przyjęto sprawozdania zarządu, komisji rewizyjnej oraz udzielono absolutorium zarządowi. W wyniku wyborów w Zarządzie mamy nowych 2 członków: Janinę Dutkiewicz oraz Anna Kullandę. Skład Komisji Rewizyjnej oraz Rady Programowej pozostał bez zmian.

13.03.2019

Aktualności

Ekologiczny czyli zdrowy Tryb Życia. Gościem słuchaczy sanockiego UTW była w dniu dzisiejszym Grażyna Chytła - mgr geografii turyzmu (UJ), przewodnik beskidzki, pilot wycieczek, członek Polskiego Towarzystwa Geograficznego oraz PTTK. Swoją prezentacją zachwyciła zgromadzonych w sekretariacie SUTW, opowiadając bardzo szczegółowo o zachowaniach proekologicznych w naszym codziennym życiu. Ekologia – nauka o strukturze i funkcjonowaniu przyrody, zajmująca się badaniem oddziaływań pomiędzy organizmami a ich środowiskiem oraz wzajemnie między tymi organizmami. Rozumiejąc zależności między środowiskiem a poszczególnymi gatunkami roślin i zwierząt, ekologowie mogą znaleźć sposoby rozwiązania problemów, przed którymi stoi obecnie nasza planeta. Badają też skutki działalności człowieka – jak wpływa ona na naturę oraz sytuację innych mieszkańców Ziemi. Wraz ze skonstruowaniem maszyn ludzie zaczęli wykorzystywać coraz więcej ziemskich zasobów, bo potrzebowali wielkich ilości surowców do budowy maszyn i ich napędzania. Maszyny ułatwiły wycinanie lasów, odławianie zwierzyny, wykorzystanie wód. Z fabryk popłynęły do rzek ścieki, a w powietrze kominy zaczęły wyrzucać potężne chmury sadzy i spalin. Rozumiejąc zależności między środowiskiem a poszczególnymi gatunkami roślin i zwierząt, ekologowie mogą znaleźć sposoby rozwiązania problemów, przed którymi stoi obecnie nasza planeta. Badają też skutki działalności człowieka – jak wpływa ona na naturę oraz sytuację innych mieszkańców Ziemi.

27.02.2019

Aktualności

Sanok na historycznej fotografii - od Galicji po lata 80 ubiegłego wieku. Każde spotkanie z mgr Andrzejem Romaniakiem to powrót do przeszłości. Tym razem słuchacze zgromadzeni w Sali Gobelinowej Sanockiego Zamku mieli okazję spotkać się „twarzą w twarz” z mieszkańcami naszego miasta, którzy na przestrzeni XIX i XX wieku tu mieszkali i bardzo czynnie działali na rzecz wszystkich jego mieszkańców. Byli to czynni na wówczas politycy i działacze społeczni, byli nauczyciele i działacze kultury, byli żołnierze i bojownicy o niepodległość.

21.02.2019

Aktualności

W dniu 21 lutego w auli Sali Konferencyjnej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jana Grodka miał miejsce wykład mgr Wandy Budzanowskiej – Bratko pt. „Spotkanie z refleksologią”. Uczestnicy mieli okazję do zapoznania się z historią refleksologii i uczestniczenia w zabiegach pokazujących możliwości tej alternatywnej metody poprawy samopoczucia. W trakcie spotkania prowadząca omówiła również tematykę profilaktyki zdrowotnej.

20.02.2019

Aktualności

20 lutego 2019 r. w Sali Herbowej Urzędu Miasta Sanoka odbyło się spotkanie informacyjne na temat możliwości uzyskania mikrodotacji w ramach projektu „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne 2018-19”. Konwersację poprowadziła p. Edyta Salnikow – koordynator z ramienia Fundacji „Przestrzeń Lokalna”.
Podczas spotkania jego uczestnicy dowiedzieli się o zasadach ubiegania się o dotację, ramowych terminach naboru wniosków a także o sposobie oceny wniosków. Konkurs na mikrodotację jest finansowany z programu „Fundusz Inicjatyw Obywatelskich”.

13.02.2019

Aktualności

Na piękną wycieczkę do zachodniej Afryki zabrał na dzisiaj mgr inż. Wojciech Kaczor. Uczestnicy spotkania w pierwszej kolejności odwiedzili Gambię - najmniejsze pod względem powierzchni państwo kontynentalnej Afryki, zajmujące wąski, 50-kilometrowej szerokości skrawek lądu wzdłuż dolnego biegu rzeki Gambii. Rzeka ta stanowi główny element krajobrazu Gambii. Płynie w rozległej dolinie, którą otaczają niewysokie wzgórza i piaszczysty płaskowyż. Gambia to kraj znajdujący się w samym centrum Senegalu, który był głównym celem naszej „Podróży”. Republika Senegalu to państwo w zachodniej Afryce nad Oceanem Atlantyckim. Senegal zamieszkuje blisko 15 mln. Osób, którzy w większości posługują się językiem wolof, jednak językiem urzędowym państwa jest francuski. Senegal to państwo, które większości osób kojarzy się z rajdem Paryż – Dakar. Zwiedzając stolicę kraju Dakar na pewno nie zapomni Placu Niepodległości oraz pomnika Renesansu Afryki, z którego roztacza się widok na panoramę miasta. Dakar to prom płynący na Wyspę Niewolników (Wyspę Goree). Wyspa ta wpisana jest na listę UNESCO i charakteryzuje się kolonialną zabudową i barwnymi pastelowymi domami. Na Wyspie Goree obejrzeć można Dom Niewolników oraz fortyfikację Fort d’Estrées. Sama Wyspa Niewolników jest miejscem, w którym pomiędzy XVI a XIX wieków wywożono afrykańskich niewolników do Stanów Zjednoczonych. To właśnie na tym skrawku lądu wieziono ich, sprzedawano i ładowano na statki. Opodal Dakaru położone jest również Różowe Jezioro (Lac Rose), które posiada identyczne właściwości jak Morze Martwe. Dzięki ogromnemu zasoleniu w jeziorze nie mogła się kąpać, ponieważ woda wybywa pływających na górę. Wielką atrakcją jest, więc siedzenie na jego powierzchni. Atrakcją jest tutaj obejrzenie procesu wydobywania soli z jeziora. Warto skorzystać z wycieczki po wydmach słynnego rady. Odbywają się one quadami lub specjalnie przygotowanymi do tego celu samochodami i dostarczają niemałych przeżyć. Kolejne miejsce, które warto zobaczyć w Senegalu to miasto Saint Louis. Położone jest ono tuż przy samej granicy z Mauretanią i jeszcze nie tak dawno było centrum osadnictwa francuskiego. Na turystów czeka tutaj piękna, choć bardzo zniszczona kolonialna zabudowa, która również została wpisana na listę UNESCO oraz most, który ponoć został skonstruowany przez samego twórcę wieży Eiffla. Będąc w Senegalu, nie można nie odwiedzić parku ornitologicznego Djoudj. Jest on rajem nie tylko to pasjonatów ptactwa, ale i dla zwykłych turystów. Park jest królestwem pelikanów, kormoranów, ibisów, długoszponów, rybołowów, bielików afrykańskich, czapli i innych ptaków. Wycieczka po parku odbywa się łodzią i trwa ok. 2 godzin. W jej trakcie można podziwiać ptaki w ich naturalnym środowisku. Warty uwagi jest również Rezerwat Bandia. W specjalnie przygotowanych samochodach (jest też możliwość wjazdu samochodami osobowymi) podróżuje się po rozległym safari. W czasie przejażdżki można podziwiać żyrafy, nosorożce białe, zebry, bawoły afrykańskie, antylopy, hieny (dokładnie jedną, zamkniętą w klatce), koczkodany oraz innych przedstawicieli afrykańskiej flory.

06.02.2019

Aktualności

Na naszych oczach rozwijają się technologie, które zmienią znany nam świat. Niektóre z nich przejdą do historii jako symbol naszej epoki. Z czego – za 100 lat – będzie rok 2019? Ta technologia już istnieje. Na poparcie tych tez przytoczyć można następujące fakty: od historii komputerów poprzez przykłady oprogramowania odpowiedzialnego za działanie sztucznej inteligencji, po długą listę urządzeń, które pojawiły się w ostatnich latach i coraz szybciej zyskują na popularności. To nie komputery rozwijają się od jednego przełomu do drugiego, ale szeroko rozumiana technologia. Wyznaczyć dla niej mniej więcej 20-letnie cykle. Właśnie w takich odstępach pojawiają się wynalazki, które zmieniają świat nie do poznania. Koniec XIX wieku – konsumencka elektryczność, początek XX wieku – samolot i radio, lata 30. – telewizja, lata 50. – tranzystor, lata 70. – mikrokomputery, lata 90. – Internet. Myśląc „komputer” wielu z nas wciąż zapewne ma przed oczami jakiegoś biurkowego peceta albo laptop, czyli – mimo wszystko – sprzęt dość duży i drogi. Odrębnym zagadnieniem jest również rozwój sztucznej inteligencji i mechanizmów big data, mających ten komfort, że działają niczym perpetuum mobile: karmione coraz większymi porcjami danych są w stanie dostarczać nam coraz lepsze usługi. To sprawia, że rośnie liczba użytkowników, a wraz z nimi skala dostępnych danych, co przekłada się na coraz lepszą jakość usług i… koło się zamyka.

30.01.2019

Aktualności

Choroby wieku podeszłego (inaczej: choroby starcze), to schorzenia pojawiające się u seniorów. Według prognozy dla Polski sporządzonej przez ONZ (na lata 2000-2050), liczba Polaków w wieku 60-64 wzrośnie o ponad 50%. W naszym społeczeństwie osób w wieku 75-79 lat będzie o ok. 75% więcej, a procent obywateli powyżej 80. roku życia sięgnie jeszcze wyżej. Opieka nad osobami dotkniętymi chorobami wieku starczego bywa wymagająca, obciążająca – także psychicznie rodzinę chorego. Wsparciem jest dobra opieka lekarska, psychologiczna, rehabilitacyjna i pielęgniarska – w domu i na przykład w domach opieki.
Choroba zwyrodnieniowa stawów to postępująca z wiekiem degradacją tkanki stawowej, powstała na skutek licznych czynników biologicznych (błędy genetyczne) i mechanicznych (nadmierne obciążanie kręgosłupa, mało ruchu). Dotyczy ona około 10 procent mężczyzn i 13 procent kobiet w wieku powyżej 60 lat. Pierwszymi objawami choroby zwyrodnieniowej stawów są zwykle bóle stawów. Potem dochodzą takie objawy jak trzeszczenie stawów, ograniczenie ich ruchomości, problemy z poruszaniem się. U chorego może dochodzić do uszkodzenia chrząstki stawowej, wtórnych stanów zapalnych stawów. W wyniku tej choroby mogą tworzyć się wyrośle kostne, stwardnienia warstwy podchrzęstnej, torbiele podchrzęstne. W zaawansowanej fazie choroby stawy są wyraźnie powykrzywiane. Jakość życia wyraźnie się obniża. Każdy ruch sprawia ból, a chory nie jest w stanie podejmować normalnej aktywności fizycznej. Na uszkodzenia narażony jest zwłaszcza odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa ma związek z przedwczesnym zużyciem i zwyrodnieniem tkanek, które tworzą stawy.
Osteoporoza to choroba, która obniża wytrzymałość kości i w konsekwencji zwiększa ich łamliwość (może je spowodować nawet błahy upadek czy potknięcie). Ujmując to bardziej obrazowo wskutek ubytku masy kostnej i zmian w jej architekturze kości zaczynają przypominać gąbkę. Osteoporoza jest chorobą, której częstość występowania wzrasta z wiekiem. Najbardziej narażone na nią są osoby po 70. roku życia. Złamania spowodowane osteoporozą niosą ze sobą znaczne ryzyko. Z powodu powikłań aż 20 proc. chorych ze złamaniami kości udowej umiera w ciągu sześciu miesięcy po złamaniu, a ponad 50 proc. w ciągu następnego roku. Stan kości pogarszają: zła dieta w dzieciństwie i młodości, a w szczególności: niewystarczająca ilość wapnia i białka oraz za mało witaminy D, za mało warzyw i owoców; mało ruchu; niektóre leki, zwłaszcza steroidowe. Dodatkowo rozwój osteoporozy mogą przyspieszyć takie choroby, jak np. nadczynność tarczycy, choroby reumatoidalne, cukrzyca. Ryzyko zachorowania mogą zwiększać także uwarunkowania genetyczne (dziedziczność). Na osteoporozę bardziej narażone są kobiety.

Julia Benewiat, Julia Cybuch (PSM I st.) i Tomasz Zdziebko (SSM II st.)
Julia Benewiat, Julia Cybuch (PSM I st.) i Tomasz Zdziebko (SSM II st.)
23.01.2019

Aktualności

Opłatek 2019. Dorocznym zwyczajem w gościnnej Restauracji „BARTEK” na OPŁATKU – 2019 spotkali się słuchacze Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Tym razem gośćmi zaproszonymi byli: ks. prałat Feliks Kwaśny oraz ks. Dr Andrzej Skiba. Oprawę muzyczną zabezpieczał tercet uczniów sanockich szkół muzycznych z klasy akordeonu Andrzeja Smolika: Julia Benewiat, Julia Cybuch (PSM I st.) i Tomasz Zdziebko (SSM II st.), którzy uświetnili swoim występem spotkanie opłatkowe słuchaczy naszego Uniwersytetu. Uczniom towarzyszyła Dyrektor Społecznej Szkoły Muzycznej II ST. W Sanoku p. mgr Irena Gil-Staroszczuk. Wyśmienite towarzystwo, smaczne jedzenie i wesoła atmosfera na długo pozostaną w pamięci uczestników. Wieczór opłatkowy był okazją do pośpiewania kolęd oraz tańców przy dobrej muzyce.

16.01.2019

Aktualności

Korzystając z programu edukacyjnego odnoszącego się do eliminacji czynników ryzyka chorób cywilizacyjnych skierowanego m.in. do seniorów współfinansowanego przez Ministra Zdrowia a wydany przez Głos Seniora i Stowarzyszenie MANKO (CD – UTW/KLUB SENIORA) przedstawiliśmy w dniu dzisiejszym naszym słuchaczom oraz naszym Gościom wykład dr nauk med. Marka Zielińskiego na temat osteoporozy.
Naszymi Gośćmi w dniu dzisiejszym byli przedstawiciele Stowarzyszenia Miłośników Olszanicy i okolic biorący udział w projekcie „Jesień Aktywności Społecznej”. Stowarzyszenie w swojej działalności posiada cel takie same, jakie znajdują się w Statucie naszego Stowarzyszenia. Uczestnicy spotkania z Olszanicy mieli możliwość zwiedzenia Centrum Sportowo – dydaktyczne Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku.
Centrum sportowo-dydaktyczne to nowoczesna, w pełni wyposażona, pełnowymiarowa hala sportowa z zapleczem i widownią, sala fitness, sala rehabilitacyjna oraz siłownia. Dodatkowo posiada ono reprezentacyjną aulę wyposażoną w najnowocześniejszy sprzęt audiowizualny. Budynek służy nie tylko studentom PWSZ, ale całej społeczności Sanoka i okolic. Odbywają się tu mecze ligi siatkarskiej, unihokeja itp., organizowane są imprezy charytatywne oraz międzynarodowe konferencje.

06.01.2019

Aktualności

Tradycyjnie w pierwszą niedzielę stycznia bieżącego roku zarząd Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku wspólnie z Bieszczadzkim Sztabem WOŚP-u zorganizowali w Klubie Górnika „Dancing Seniora”. Doborowe towarzystwo, smaczny stół przygotowany przez Centrum Integracji Społecznej w Sanoku z ulicy Robotniczej, prowadzenie części zabawowo-rozrywkowej przez zaprzyjaźnione Panie: Katarzynę Kopecką, Marię Roszniowską, Urszulę Gawlik i Małgorzatę Śliwiak oraz muzyka prowadzona prze DJ sprawiły, że uczestnicy bawili się doskonale i Dancing Seniora 2019 roku pozostanie na długo w ich pamięci.

14.12.2018

Aktualności

W dniu dzisiejszym przedstawiciele naszego Uniwersytetu uczestniczyli w Konferencji „Współpraca Uniwersytetów Trzeciego Wieku z Samorządem Terytorialnym” która odbyła się w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego w Rzeszowie. W konferencji uczestniczyli przedstawiciele Porozumienia Podkarpackich Uniwersytetów Trzeciego Wieku. Podczas spotkania omówiono aktualną współpracę z samorządami oraz organizacjami działającymi na rzecz seniora. Tematem spotkania były również sprawy aktualnej współpracy w ramach Porozumienie Podkarpackich UTW.

12.12.2018

Aktualności

Warsztaty Przyrodnicze. Obecnie w Polsce wiele organizacji oraz osób fizycznych działa na rzecz środowiska przyrodniczego i edukacji ekologicznej. Celem ich są społeczne działania na rzecz środowiska naturalnego, upowszechnianie wiedzy o jego ochronie, oraz kultury i etyki ekologicznej. Zabiegają oni również o wprowadzenie w Polsce strategii zrównoważonego rozwoju. Przykładem tych działań są wnioski, które zyskały społeczne poparcie a zgłoszone przez powstałą w 1928 r. Ligę Ochrony Przyrody. Do tych zrealizowanych zaliczyć należy; utworzenie w powojenne Polsce resortu ochrony środowiska; powołanie Sejmowej Komisji Ochrony Środowiska; wprowadzenie w szkołach oraz w uczelniach wyższych odrębnego przedmiotu "Ochrona środowiska"; opracowanie przez Rząd zasad ekopolityki państwa; obejmowanie ochroną prawną obszarów o wybitnych walorach przyrodniczych w formie parków narodowych, parków krajobrazowych oraz obszarów chronionego krajobrazu; powołanie Banku Ochrony Środowiska. Przykładem działalności osób fizycznych w tym zakresie jest działalność naszych dzisiejszych prelegentów, którymi byli studenci studiów magisterskich Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku: inż. Amelia Piegdoń oraz inż. Piotr Kutiak. Amelia Piegdoń wielokrotnie prowadziła wykłady dla słuchaczy sanockiego UTW jest autorką ścieżki przyrodniczej w sanockim Skansenie, której tematem są porosty. Przez lupę widzi się więcej – poznajemy porosty to temat dzisiejszego spotkania. Uczestnicy spotkania oprócz możliwości poznania niektórych gatunków porostów za pomocą przyrządów będących w dyspozycji pracowni Instytutu Gospodarki Rolnej i Leśnej PWSZ w Sanoku dowiedzieli się m.in.; że organizmy najdrobniejsze w danym środowisku, często mikroskopijnych rozmiarów: bakterie, grzyby, pierwotniaki – mikrobiota. Natomiast autotroficzny (samożywny) komponent u współżyjących z sobą organizmów, z których jeden jest samożywny, drugi cudzożywny to fotobiont. Tego rodzaju współżycie występuje u porostów. Fotobiontami są w nich glony. Cudzożywnym partnerem (mykobiontem) w porostach są grzyby. Piotr Kutiak prowadził m.in.; warsztaty entomologiczne, opracował Quest przyrodniczy dla wypraw odkrywców, jest współautorem tak modnego obecnie parku entomologicznego na terenie Caritasu w Myczkowcach i karpackiego, entomo-zieleńca oraz przewodnikiem prowadzącym tematyczne zwiedzanie naszego regionu.

wyróżnienie dla Zbigniewa Sabata wręcza Burmistrz Miasta Sanoka Tomasz Matuszewski oraz Czesława Kurasz Prezes PCW
wyróżnienie dla Zbigniewa Sabata wręcza Burmistrz Miasta Sanoka Tomasz Matuszewski oraz Czesława Kurasz Prezes PCW
05.12.2018

Aktualności

GALA  WOLONTARIATU 2018 r. Międzynarodowy Dzień Wolontariusza obchodzony jest na całym świecie w dniu 5 grudnia. W tym dniu, w szczególny sposób doceniamy wolontariuszy za ich pracę, trud, czas, poświęcone umiejętności i niejednokrotnie własne życie osobiste na rzecz wszystkich potrzebujących. W dniu dzisiejszym na auli Centrum Sportowo – dydaktycznym Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sanoku również odbyły się lokalne obchody tego święta, prowadzone przez tegorocznego gospodarza Dnia Wolontariusza Elżbietę Kokoszkę, dyrektora Zespołu Szkół nr 5 w Sanoku oraz Czesławę Kurasz, prezesa Powiatowego Centrum Wolontariatu w Sanoku. W uroczystości udział wzięli członkowie Kola Wolontariatu przy Sanockim UTW. Podczas uroczystości rozstrzygnięto konkurs na „Wolontariusza Roku 2018” oraz wręczono nagrody i wyróżnienia wolontariuszy z całego powiatu. Pośród wyróżnionych nie zabrakło naszych słuchaczy, bowiem wyróżnieni zostali; Halina Demniańczuk-Szpyrka, Małgorzata Patronik oraz Zbigniew Sabat.

05.12.2018

Aktualności

Osoby starsze bardzo często padają ofiarami oszustw, wyłudzeń i kradzieży. Samotne, łatwowierne, ufne, narażone są w dużym stopniu na działania przestępców. Aby zwiększyć ich bezpieczeństwo, gmina Sanok w ramach projektu “Akademia Bezpiecznego Seniora w Gminie Sanok”, dofinansowanego z rządowego “Programu ograniczania przestępczości i aspołecznych zachowań Razem bezpieczniej im. Władysława Stasiaka na lata 2018-2020”, koordynowanego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zorganizowała cykl spotkań i warsztatów, w trakcie których omawiane były najczęstsze zagrożenia czyhające na osoby starsze oraz przysługujące im prawa. W jednym z takich spotkań w dniu dZisiejszym udział wzięli słuchacze Sanockiego UTW. Prelegentami byli przedstawiciele sanockiej Komendy Policji oraz Straży Pożarnej. 

29.11.2018

Aktualności

ANDRZEJKI. Wieczór wróżb odprawianych w nocy z 29 na 30 listopada, w wigilię świętego Andrzeja, patrona Szkocji (obchodzony 30 listopada dzień świętego Andrzeja jest świętem narodowym, Grecji i Rosji zwany i znany, jako Andrzejki. Pierwsza polska wzmianka literacka o nim pojawiła się w 1557 za sprawą Marcina Bielskiego. Dzień ten przypada na końcu lub na początku roku liturgicznego. Andrzejki są specjalną okazją do zorganizowania ostatnich hucznych zabaw przed rozpoczynającym się adwentem. Słuchacze Sanockiego UTW ten wieczór spedzili na wesołej zabawie w restauracji "BARTEK".

inż. Amelia Piegdoń
inż. Amelia Piegdoń
28.11.2018

Aktualności

Badania naukowe na terenach leśnych prowadzone są w celu poznania środowiska przyrodniczego, walorów krajobrazowych, kulturowych i historycznych oraz identyfikacji zagrożeń i wypracowania metod skutecznej ochrony. Ze względu na wyjątkową wartość przyrodniczą las był jest i będzie przedmiotem zainteresowania naukowców. Efektem wieloletnich działań w zakresie badań – głównie ekosystemów leśnych, nieleśnych, flory, fauny, walorów krajobrazowych oraz kontekstu społecznego –są opracowane materiały m.in. do ich ochrony. W lasach zrealizowano tematy badawcze wykonywane przez: instytucje naukowe, przedstawicieli służb ochrony przyrody, profesjonalne organizacje przyrodnicze, szkoły średnie i osoby indywidualne. Większość z nich (70%) dotyczyła wykonywania badań w ramach prac habilitacyjnych, doktorskich, magisterskich, inżynierskich i licencjackich. Pozostałe 30% prac wykonywano w ramach grantów i innych projektów badawczych. Znaczna część uzyskanych wyników została opublikowana na łamach naukowych periodyków lub wykorzystana w innych opracowaniach (monografiach, publikacjach po konferencyjnych).Większość tematów dotyczyła fauny bezkręgowców, płazów i gadów, ptaków, nietoperzy a także dużych i średnich ssaków (pod kątem ich liczebności, rozmieszczenia i biologii). Z botaniki zrealizowano wiele prac, w tym mykologii i lichenologii, z czego najwięcej dotyczyło badań florystycznych i fitosocjologicznych, związanych z poznaniem i uzupełnieniem wiedzy o świecie grzybów, porostów, roślin oraz zespołach i zbiorowiskach leśnych. Badania przyrodnicze - jak, gdzie, kiedy... To dzisiejszy wykład inż. Amelii Piegdoń - młodego naukowca z PWSZ w Sanoku, która znalazła się na liście stypendystów Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pierwszym miejsce jest Wigierski Park Narodowy położony jest na północnym skraju Puszczy Augustowskiej, czwartego pod względem wielkości zwartego kompleksu leśnego w Polsce. Badania dotyczyły różnorodności porostów występujących na korze dębów Quercus robur rosnących na siedliskach borowych i grądowych na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. Stwierdzono występowanie 98 taksonów porostów, co stanowi ponad 30% bioty Parku. Największą różnorodność gatunków stwierdzono na dębach rosnących w fitocenozach Tilio-Carpinetum. Wśród odszukanych porostów znaczna ich liczba jest prawnie chroniona (14) oraz zagrożona (18) w Polsce. Odnaleziono także 10 gatunków nowych dla bioty Wigry National Park. Kolejne miejsce to Krzesiński Park Krajobrazowy – położony w województwie lubuskim na terenie trzech gmin: Cybinka, Gubin, Maszewo, przy ujściu rzeki Nysy Łużyckiej do Odry. We wsi Kłopot znajduje się jedno z większych w Polsce stanowisk bociana białego. Tam w tym roku Amelia wraz z grupą naukowców prowadzą także badania na osikach. Kolejne miejsce, które odwiedziła nasza prelegentka to Białowieski Park Narodowy – położony w województwie podlaskim. Znany z ochrony najlepiej zachowanego fragmentu, ostatniego w Europie fragmentu lasu pierwotnego oraz liczącej kilkaset sztuk, największej na świecie wolnościowej populacji żubra. Amelia miała tam możliwość poznania ostępów puszczańskich w ramach projektu pt. „Ocena i monitoring zmian stanu różnorodności biologicznej w Puszczy Białowieskiej na podstawie wybranych elementów przyrodniczych i kulturowych” finansowanego przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych w Warszawie. Jak sama mówi: to miejsce jest magiczne i bardzo uzależniające a pod okiem specjalistów mogłam zgłębiać wiedzę (jak się można było domyśleć porostów nie zabrakło).

21.11.2018

Aktualności

Wolontariat 50+ szansą na fajną aktywność.. W ramach realizacji projektu przewodniczącej Porozumienia Podkarpackich Uniwersytetów Trzeciego Wieku spotkaliśmy się dzisiaj z jego autorką Małgorzatą Cisek-Kozieł aby porozmawiać o wolontariacie. Na spotkaniu przypomniano jego uczestnikom, że słowo wolontariusz pochodzi od łacińskiego voluntarius, czyli dobrowolny. Wolontariuszem może być każdy, niezależnie od wieku czy miejsca zamieszkania, a pomagać można na wielu płaszczyznach życia społecznego. Czy zatem wnoszenie schorowanej sąsiadce zakupów na trzecie piętro można nazwać wolontariatem? A może jest nim dokarmianie bezpańskich psów? Czym dokładnie powinien cechować się wolontariat? Wolontariat to bezpłatna, świadoma praca na rzecz innych, za którą nie otrzymujemy wynagrodzenia pieniężnego. Pomagając swoimi bliskim, również robimy to bezinteresownie i nie spodziewamy się korzyści finansowych. Nie jest to jednak wolontariat, gdyż ten wykracza poza związki rodzinno-koleżeńskie. Choć za tego typu pracę nie otrzymujemy pieniędzy, nie oznacza to, że wolontariat nie przynosi żadnych korzyści. Przede wszystkim, zdobywamy satysfakcję, że mogliśmy pomóc komuś w potrzebie lub zaangażować się w szczytną inicjatywę. Każdy kto miał okazję zaznać wolontariatu, potwierdzi, że wspaniale jest móc widzieć namacalne rezultaty swoich działań. Wolontariat przybiera różne formy, mniej lub bardziej sformalizowane. Jeżeli będziemy go świadczyć na rzecz organizacji pozarządowej czy instytucji publicznej, powinna ona podpisać z nami umowę wolontariacką. Taka umowa określa prawa i obowiązki obu stron, ramy czasowe i wymiar godzin, w jakim będziemy pracować oraz zakres świadczeń, jakie będziemy wykonywać na rzecz instytucji.

20.11.2018

Aktualności

W dniu dzisiejszym przedstawiciele Sanockiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku wzięli udział w szkoleniu przeprowadzonym przez przedstawicieli Centrum Działań Profilaktycznych tj. p. Dawida Droździkowskiego (psychologa, trenera i terapeuty) oraz p. dr Andrzeja Kobiałkę (pedagoga, profilaktyka i funkcjonariusza), pt.; ”Picie szkodliwe – charakterystyka problemu, formy pomocy dla osób z problemem”. Szkolenie obejmowało następujące tematy; paradoksy dnia codziennego, charakterystyka picia szkodliwego, błędne koło uzależnienia, wyniki badań ESPAD 2015, tendencję w badaniach osób dorosłych – najnowsze wyniki badań – czynniki chroniące i ryzyka oraz różne formy pomocy.